Saturday, September 2, 2017

#ദിനസരികള്‍ 143


സന്ധ്യക്കു കുളിച്ചെല്ലാ
ശല്യത്തില്‍ നിന്നും വേറി
ട്ടങ്ങു വായിപ്പൂ , ദിവ്യ
മുറക്കെ ബ്ഭാഗവതം
നീ വരുന്നില്ലേ , വന്നി
ങ്ങിരിക്കെന്നൊക്കെക്കേള്‍ക്കാം
താവകസ്വരം തീയി
ന്നരികിലെനിക്കപ്പോള്‍
വെപ്പുവേലകള്‍ തേച്ചു
കഴുകിത്തീരാനാകാ
തെത്ര പാത്രങ്ങള്‍ നാളേ
യ്ക്കെത്ര കൊച്ചു കാര്യങ്ങള്‍

കരിപറ്റിയ കൈയ്യാല്‍
മരണം വരെത്തീരാ
മഹാ ഭാഗവതം ഞാന്‍
മറിച്ചു വായിക്കുന്നു
മടിയാതെന്നും , അങ്ങു
കേള്‍ക്കുവാന്‍ വരുന്നില്ല ഭാഗവതം (കവിത പൂര്‍ണമാണ് )

വിട്ടുപോകുവാന്‍ വയ്യെനിക്കൊന്നുമി
ന്നൊക്കെയും പ്രിയം പോരാ പ്രിയങ്കരം
ഉറ്റുനോക്കി നില്ക്കുന്നു വിദൂരസ്ഥ
ദുഖ നക്ഷത്ര മണ്ഡലം ശാന്തമായ്
അത്ര സ്നേഹിച്ചൊരമ്പിളിപ്പൊന്മുഖം
അല്പമൊന്നിരുണ്ടെന്നു തോന്നീട്ടു ഞാന്‍
ഉദ്യമിപ്പൂ ചിറകും വിടര്‍ന്നു ചെ
ന്നെത്തുവാനെടുത്തൊന്നണച്ചീടുവാന്‍
പോയതൊക്കെയും സ്വപ്ന മെന്‍മുജ്ജന്മ
ചാപലങ്ങള്‍ മറന്നു കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍
മൃത്യുവാലേ കഴുകിക്കളഞ്ഞുപോയ്
ക്ഷുദ്രമായ വികാരങ്ങളൊക്കെയും സ്വപ്നാടനം

കല്ലെറിഞ്ഞീടുവാന്‍ കൊല്ലാ
നെല്ലാരും വന്നടുക്കിലും
അവരില്‍പ്പാപിയല്ലാത്തോ
നാരുള്ളൂ കല്ലെടുക്കുവാന്‍ ? – പുനര്‍ജ്ജന്മം
ഏതു ദിക്കില്‍ ജനിച്ചു വീണാലും
വേരു മണ്ണില്‍ക്കുരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാല്‍
പ്രാണനങ്ങുറയ്ക്കുന്നു പിന്നീടാ
നാടുതന്നെ ഞങ്ങള്‍ക്കേകലോകം - നാഗരത്തിലെ നാട്ടുമാവ്

വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കവിതകളില്‍ നിന്നും പ്രിയപ്പെട്ട വരികളെ കണ്ടെത്തുക എന്നുള്ളത് സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ പ്രയാസമാണ്. അവര്‍ എഴുതിയതെല്ലാം തന്നെ പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നു എന്നതാണ് ശരി.മൃഗശിക്ഷകനും തച്ചന്റെ മകളും വാഴപ്പഴവും നഗരത്തിലെ തേന്മാവുമൊക്കെ ഇനിയും വ്യാപകമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടവയില്‍ ചിലതാണ്.തച്ചന്റെ മകള്‍ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം ഇവിടുത്തെ സ്ത്രീപക്ഷഎഴുത്തുകാര്‍‌പോലും വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല എന്നു തോന്നുന്നു.കൂട്ടിലേക്ക് വീണ് ഒതുങ്ങിക്കഴിയുന്ന മൃഗശിക്ഷകനില്‍ നിന്ന് ,പുരുഷാധികാരങ്ങളില്‍ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന തച്ചന്റെ മകളിലേക്കുള്ള ദൂരം മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ ചര്‍ച്ചയാകേണ്ടതാണ്.കാത്തിരിക്കുക; ആരെങ്കിലും വന്നേക്കാം.

#ദിനസരികള്‍ 142


വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കവിതകള്‍ എനിക്കിഷ്ടമാണ്. വൈലോപ്പിള്ളി കവിതയെക്കുറിച്ച് ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലുറപ്പുള്ള കവിത എന്ന് ഈ കവയത്രിയേയും കുറിച്ച് നമുക്ക് പറയാനാകും.വിജയലക്ഷ്മിയുടെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ള വരികളിലൂടെ
പറയു പാവയോ മൃഗം ? മെരുങ്ങിയാ
ലടിമയെക്കണക്കൊതുങ്ങുമെങ്കിലും
ഇടക്കിടക്കെന്റെ വനചേതസ്സിലാ
മൃഗപൌരാണികന്‍ കുടഞ്ഞെണീക്കുന്നു
അതിപുരാതനന്‍ , ഇലച്ചാര്‍ത്തിന്‍ മേലെ
കുതിപ്പോന്‍ സൂര്യനെപ്പിടിക്കാന്‍ ചാടുവോന്‍
കുനിയുന്നൂ കണ്‍കളവന്റെ നോട്ടത്തില്‍
തളരുന്നൂ ദേഹമവന്റെ ഹാസത്തില്‍
തൊഴുപോകയാണവനെത്താണു ഞാന്‍
അരുതു നോക്കുവാനതി തേജസ്വിയെ
ച്ചുഴിഞ്ഞുനോക്കിയാലൂടയും കണ്ണുകള്‍
അതിനു മുന്‍പീ നഖമുനകളാല്‍ത്തന്നെ
ഇനിയീക്കണ്‍കള്‍ ഞാന്‍  പിഴുതെടുക്കട്ടെ

അതിനും വയ്യല്ലോ ഭയം ഭയം മാത്ര
മടിമ ഞാന്‍  തോറ്റു കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
മുതുകില്‍ നിന്‍ ചാട്ടയുലച്ചു കൊള്ളുക
വലയത്തില്‍ച്ചാടാനുണര്‍ന്നിരിപ്പൂ ഞാന്‍ - കവിത മൃഗശിക്ഷകന്‍ .

ഓമനേ നിന്നെക്കുറിച്ചൊന്നു പാടാതെ
യീ മണ്ണു വിട്ടു ഞാന്‍ പോകുന്നതെങ്ങനെ ?
ദൂരത്തു നിന്നു ഞാന്‍ ഗന്ധമാക്കോള്‍‌കൊണ്ട
കായല്‍ കടന്നെന്നരികിലെത്തുന്നതും
നീശ്ശൂന്യതകളില്‍ നിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരി
വര്‍ഷാരവത്തിന്‍ സമൃദ്ധി പെയ്യുന്നതും
ഒക്കെയൊന്നേറ്റു ചൊല്ലാതെ കടം തീര്‍ത്തു
ശുദ്ധയാവാതെ ഞാന്‍  പോകുന്നതെങ്ങനെ ? - കുറ്റസമ്മതം

വിട്ടു പോകൂ വിഹായസ്സിലേക്ക് തീ
പ്പക്ഷിപോലെ തിരിച്ചു വരാനല്ല
മൂകമേഘങ്ങളില്‍ച്ചെന്നു പാടുവാന്‍
ഭൂമി പൂക്കാന്‍ മഴ പൊഴിയിക്കുവാന്‍ - വിട്ടുപോകൂ

പോയകാലം നിലാവലമൂടിയ
പാടശേഖരം പോലെ തീരത്തൊരു
പാലപൂത്തു നില്‍ക്കുന്നുറ്റൊരാളുടെ
പ്രേതമസ്സുഗന്ധം സഹിപ്പീല മേ
പെറ്റ നാള്‍ തൊട്ടിണങ്ങി വളര്‍ന്നൊരാള്‍
മുട്ടുപൊട്ടിക്കരഞ്ഞാല്‍ പുകക്കരി
വെച്ചു കെട്ടിത്തരുന്നൊരാള്‍ഊഞ്ഞാലു
കെട്ടിയാട്ടിത്തരുന്ന പ്രിയങ്കരന്‍
പ്രായമായന്നു ദേവേന്ദ്രനെക്കൊണ്ടു
താലികെട്ടെന്റെ നേരനുജത്തിക്കു
നേരമായെന്ന് ചന്ദനത്തിന്‍ നെടും
കാതലില്‍ പൂര്‍ണ്ണ വിഗ്രഹം തീര്‍ത്തൊരാള്‍ - തച്ചന്റെ മകള്‍
(അവസാനിക്കുന്നില്ല )


Thursday, August 31, 2017

#ദിനസരികള്‍ 141

സാദിര്‍ തലപ്പുഴയുടെ പെണ്‍പാത്രം എന്ന കാവ്യസമാഹാരം പ്രസിദ്ധീകരിക്ക പ്പെടുന്നത് ആറുകൊല്ലങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പാണ്.അന്ന് അദ്ദേഹം പങ്കുവെച്ച ആശങ്കകളുടെ വേലിയേറ്റങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഇന്നും വിറുങ്ങലിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹികപരിതോവസ്ഥയിലാണ് നാം ജീവിച്ചുപോകുന്നതെന്നത് വരുംകാലങ്ങളെ കടന്നുകാണാനുള്ള കവിമനസ്സിന്റെ ശ്ലാഘനീയമായ ശേഷിയാണ്. രുദിതാനുസാരീ കവി എന്ന് കാളിദാസന്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ കണ്ണുനീരിനൊപ്പം ചേരുക എന്ന മനുഷ്യ ധര്‍‌മ്മം കവി മുറുകെ പിടിക്കുന്നുണ്ടെന്നതിന് ഈ സമാഹാരത്തിലെ കവിതകള്‍ സാക്ഷ്യം പറയും.അത്തരത്തില്‍ അടിച്ചുടക്കപ്പെട്ടവരുടേയും പുറമ്പോക്കുകളിലേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെട്ടവരുടേയും വേദനകളെ സ്വാംശീകരിക്കുകയും ആവഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന ശീലം സാദിര്‍ തലപ്പുഴയില്‍ രൂഢമൂലമായിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനഭാവമാണ്.ഹൃദയത്തോടു നേരിട്ടു സംവദിക്കുകയും തനിക്കൊപ്പം ചേരുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന മാസ്മരികമായ ഒരു ഭാഗധേയത്തില്‍ അനുവാചകനെ പങ്കാളിയാക്കുക എന്ന കടമ ഇദ്ദേഹം സ്തുത്യര്‍ഹമാംവിധം പ്രകടമാക്കുന്നുണ്ട്.അതുതന്നെയായിരിക്കണം സാദിറിന്റെ കവിതകളുടെ മുഖമുദ്രയായി നമുക്ക് കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുക.
            പെണ്‍പാത്രം എന്നുതന്നെ പേരുള്ള കവിത നോക്കുക. സ്വന്തം പിതാവിന്റെ വന്യത നിലംപരിശാക്കിയ മകള്‍ ഇടറിയുലയുന്ന ഒരു സാമൂഹികാന്തരീക്ഷത്തിന്റെ നേര്‍ച്ചിത്രമാണ്. ശാശ്വതധാരണകളായി വര്‍ത്തിക്കേണ്ട മൂല്യങ്ങളെ എങ്ങനെയാണ് ഒരു കെട്ടകാലം കുഴമറിക്കുന്നതെന്ന് ഈ കവിത ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു.അച്ഛന്റെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ നിലാമരം പൂത്ത കുന്നിന്‍മുകളിലൂടെ , കുതിച്ചൊഴുകും അരുവിക്കരയിലൂടെ തുമ്പിച്ചിറകുപറക്കും വെയിലിലൂടെ പച്ചപ്പാടത്ത് തിര ഞൊറിയുന്ന കാറ്റിലൂടെ അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ചു നടക്കുന്ന പെണ്‍കുഞ്ഞിന് ആശങ്കകളില്ല.പക്ഷേ പട്ടുകുപ്പായക്കുടുക്കുപൊട്ടിച്ച് അച്ഛന്റെ കണ്ണുകള്‍ കവര്‍ന്നെടുത്തതെന്തെന്ന് മകള്‍ അറിഞ്ഞുവരുമ്പോഴേക്കും അച്ഛന്‍ മനുഷ്യനില്‍ നിന്ന് രൂപപരിണാമം വന്ന വിചിത്രജീവിയായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഈ കവിത തുപ്പുന്ന തീച്ചൂടിന് സമകാലികവും സര്‍വ്വകാലികവുമായ പ്രസക്തിയുണ്ട്.
            മുഖത്തുനോക്കി കാര്യം പറയുക എന്ന ശീലമാണ് ഈ കവി പിന്തുടരുന്നത്.അനാവശ്യമായി കവിതയെ ദുര്‍ഗ്രഹമാക്കുകയോ , വലിച്ചു നീട്ടുകയോ ചെയ്യാതെ പറയേണ്ടത് നേരെ പറയുക എന്നത് നമ്മുടെ സമകാലികരായ പല കവികളും പരിശീലിക്കാത്ത ഗുണമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഭീകരന്‍ എന്ന കവിത നോക്കുക നടുപ്പുറത്തിട്ടൊന്നു കിട്ടി പടച്ചവനേ എന്നുറക്കെ കരഞ്ഞുപോയ്. പെട്ടെന്നശരീരി കേട്ടു കൊല്ലവനെ കൊടും ഭീകരനാണവന്‍ എത്ര സമര്‍ത്ഥമായാണ് നമുടെ വര്‍ത്തമാനകലരാഷ്ടീയജീവിതത്തെ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളില്‍ ഇദ്ദേഹം വരച്ചെടുക്കുന്നത് ?
ഇദ്ദേഹത്തിന് മനുഷ്യ പക്ഷത്ത് വേരുപിടിച്ചു നില്ക്കുന്ന ആശയങ്ങളുണ്ട്  പരിമിതികളെന്ന രീതിയില്‍ പദവഴക്കങ്ങളിലെ മികവില്ലായ്മ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കപ്പെട്ടേക്കാം.ആശയങ്ങളുടെ കരുത്തിനാല്‍ അവയെ അതിജീവിക്കാന്‍ കഴിയുമെങ്കിലും കവിതയുടെ മറ്റൊരു തലം ഈ കവി ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. കരയുന്നവനോടൊത്ത് നില്ക്കക എന്ന ധര്‍മത്തിനൊപ്പം കരച്ചിലുകളുണ്ടാകുന്ന സാഹചര്യങ്ങളുടെ മുനയൊടിക്കാനും കഴിയണം. വിശക്കുന്നവനോട് ചേര്‍ന്നു നില്ക്കുമ്പോഴും വിശപ്പുണ്ടാകുന്ന അവസ്ഥാവിശേഷങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയപ്പെടണം. അതുകൊണ്ടാണ് വിഖ്യാതനായ ബ്രഹ്ത് പറഞ്ഞത് സമൂഹത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണാടിമാത്രമല്ല കല, മറിച്ച് ഉടച്ചുവാര്‍ക്കാനും പുനസൃഷ്ടിക്കാനും കഴിയുന്ന ഒരു ചുറ്റിക കൂടിയാണ് എന്ന്. ഏതായാലും ഈ കവിയില്‍ എനിക്ക് വിശ്വാസമുണ്ട്.


Wednesday, August 30, 2017

#ദിനസരികള്‍ 140


കോടമഞ്ഞല താണിറങ്ങും
നീലമലയുടെ താഴെ നിങ്ങള്‍
ഭംഗി കണ്ട് , മയങ്ങിയങ്ങനെ
നിന്നിടാറുണ്ടോ ? - എന്ന് കവി റഫീക്ക് അഹമ്മദ് , കോട എന്ന കവിതയിലൂടെ നമ്മോടു ചോദിക്കുന്നു.കാടും നാടും മൂടി പടര്‍ന്നുവരുന്ന കോട.കാണെക്കാണെ മലകളും മരങ്ങളും കാടുകളും തോടുകളും മറഞ്ഞു പോകുന്നത് നാം കണ്ടുനില്ക്കുന്നു. അല്പനേരത്തിനുള്ളില്‍ ചുറ്റുമുള്ളവയോടൊപ്പം നമ്മളും കോടയില്‍ മൂടിപ്പോകുന്നു.സര്‍വ്വതും മറച്ചുകൊണ്ടു കോട നിറയുന്നു.ആ കോടമഞ്ഞ് മലയിറങ്ങി വന്ന് താഴ്വാരങ്ങളിലേക്ക്  വ്യാപിക്കുന്നതിന്റെ ഭംഗി കണ്ട് നിങ്ങള്‍ സ്വയം മറന്ന് നില്ക്കാറുണ്ടോ എന്നാണ് കവി ചോദിക്കുന്നത്.
അകലെയകലെ ആദ്യമാദ്യം
ധൂമിലാകൃതിയാകുമൊരു മുകില്‍
മാല പോലെ യിഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്
കുളിര് തന്ന് മറവി തന്ന്
നോക്കി നോക്കിയിരിക്കേ പലമുഖ
ഭാവമാര്‍ന്ന് പുരാണനായക
രായി ദേവകളായി പിന്നെ..
എല്ലാം മറയ്ക്കുന്ന കോട മലയിറങ്ങി വരുമ്പോള്‍ ബാല്യകാലകുതൂഹലങ്ങളിലെന്ന പോലെ നാം വിവിധ രൂപങ്ങള്‍ അവയില്‍ സങ്കല്പിക്കാറില്ലേ ? ആകാശവിതാനങ്ങളിലെ മേഘങ്ങളില്‍ ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന പോലെയുള്ള രൂപങ്ങള്‍ ? ചിലപ്പോളവക്ക് ആനയുടേയും ഒട്ടകത്തിന്റേയുമൊക്കെ രൂപമായിരിക്കും. ചിലപ്പോളാകട്ടെ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട മറ്റെന്തിന്റെയോ രൂപമായിരിക്കും. നമുക്കിഷ്ടമുള്ള ദേവീദേവന്മാരുടെ , പുരാണകഥാനായകരുടെയൊക്കെ വിവിധങ്ങളായ രൂപങ്ങള്‍ നാം ആ മേഘമാലകളില്‍ സങ്കല്പിച്ചെടുക്കുന്നു.
         മറ്റു രൂപങ്ങളൊക്കെ മാറി പകരം ദേവിദേവന്മാരുടെ മുഖങ്ങള്‍ , രൂപങ്ങള്‍ മാത്രം തെളിയുന്ന മേഘക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്ക് ചാരുത കൂടുതലുണ്ടോ ? പക്ഷേ അതറിയില്ല. സാധ്യത ധാരാളമുണ്ട് എന്ന് നന്നായി അറിയാം. ആ സാധ്യതയെ മുന്നില്‍ നിറുത്തിയാണ് കോട എന്ന കവിത എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.നമ്മുടെ കാഴ്ചകളെ മറച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റുപാടുകളെ മറച്ചുകൊണ്ട് നമ്മെത്തന്നെ മറച്ചുകൊണ്ട് കോട നിറയുന്നതിന്റെ ഭംഗികളില്‍ മനംനിറഞ്ഞ് നാം നിന്നിരിക്കുന്നു.ചുറ്റുമുള്ളതൊന്നും കാണാതെ കേള്‍ക്കാതെ അറിയാതെ ഏതൊക്കെയോ രസങ്ങളില്‍ മയങ്ങി നിന്നുപോയ നമ്മളെ അത് തടവിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.നമ്മെ മാത്രമല്ല
വെയിലിനെയത് തടവിലാക്കി
മലയെ മണ്ണിനെ പനമരങ്ങളെ
കണ്ടുനില്ക്കെയതാര്യമാക്കി
കിളികളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കി
കാറ്റിനെ നിശ്ചേഷ്ടമാക്കി എങ്ങും കോട നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
എല്ലാത്തിനേയും കോട മൂടിയിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവുണ്ടാകാതെ നാമിപ്പോഴും രസങ്ങളില്‍ മുഴുകി നില്ക്കുന്നു.ആ രസങ്ങളില്‍ നിന്ന് മുക്തരാകുകയും ചുറ്റുപാടും ഏറിവളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന കോടകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നാം വെളിയില്‍ വരുമ്പോഴേക്കും നാടിനെ വീടിനെ നാട്ടുകാരെ കടലെടുത്തിരിക്കും.




Tuesday, August 29, 2017

#ദിനസരികള്‍ 139


            മലയാളി മറന്ന നാടന്‍ കളികള്‍ എന്നൊരു പുസ്തകം അജി മാത്യു കോളൂത്ര എഴുതി ഡി സി ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.പണ്ടത്തെ നാടന്‍ കളികളോട് കൌതുകമുള്ള എനിക്ക് ഇപ്പുസ്തകം നന്നായി രസിച്ചു.കളിച്ചു മറന്ന ഓരോ കളികളേയും ഓര്‍മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പുസ്തകത്തിലൂടെ കടന്നുപോയപ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഇക്കളികളൊന്നും അറിയാത്ത , അഥവാ താല്പര്യമില്ലാത്ത നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു എന്റെ ചിന്ത.ഇക്കാലത്തെ കുട്ടികള്‍ക്ക് ആകെയുള്ള ഒരു കളി എന്നു പറയുന്നത് ക്രിക്കറ്റാണ്. ഏറിപ്പോയാല്‍ ഫൂട്ബോള്‍ . അവ രണ്ടുമുണ്ടാക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്ന വിപണിമൂല്യത്തില്‍ മറ്റുകളികളൊക്കെ ഏറെക്കുറെ അസ്തമിച്ചു കഴിഞ്ഞു.ക്രിക്കറ്റിതിഹാസങ്ങള്‍ക്ക് ലഭ്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന താരപ്രഭ ആരേയും ആകര്‍ഷിക്കുന്നതായതുകൊണ്ട് അമ്മാവന്‍ സിന്‍‌ഡ്രോം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതില്‍ കാര്യമില്ലെന്ന് അറിയാം. എന്നാലും പഴയ കാലത്തെ കളികളൊക്കെ പരസ്പരം കുറച്ചു കൂടി അടുത്തിടപഴകാന്‍ കഴിയുന്നവയായിരുന്നു , മാനവികമായിരുന്നു. ക്രിക്കറ്റ് അല്ലെങ്കില്‍ ഫുട്‌ബോള്‍ എന്ന പ്രാഥമിക പരിഗണനകള്‍ക്കപ്പുറം കടന്നാലും നാം എത്തിനില്ക്കുക നാടന്‍ കളികളിലേക്കായിരിക്കില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത. രാജ്യാന്തരമേളകളിലെ പ്രസക്തിയും പ്രാധാന്യവുമാണ് പരിഗണനകളുടെ മുന്‍ഗണനകളെ നിശ്ചയിക്കുക.
            ഇപ്പോള്‍പ്പിന്നെ ക്രിക്കറ്റിനും ഫുട്‌ബോളിനുമപ്പുറം മറ്റൊരു രുചി വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അത് മൊബൈല്‍ ഫോണുകളാണ്. അവ സാര്‍വ്വത്രികമായതോടെ എല്ലാ കളികളും ഭീഷണിയിലാണ്. മൈതാനങ്ങളുടെ മൂലകളില്‍ പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുത്തിയിരിക്കുന്ന കുട്ടിക്കൂട്ടങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ സ്വാഭാവിക കാഴ്ചകളാണ്.എത്ര സമയം വേണമെങ്കിലും ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ അനങ്ങാതെ അവര്‍ അവിടെയിരുന്നു കൊള്ളും.കളികളൊക്കെ കൈയ്യിലിരിക്കുന്ന ഫോണുകള്‍ വഴിയാണ്.ഒറ്റക്കും കൂട്ടമായും അവര്‍ കളിക്കുന്നു. മൈതാനങ്ങളില്‍ ഓടിക്കളിക്കുന്ന അതേ രസങ്ങള്‍ ഈ വിധത്തിലും അവര്‍ക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ടാവാം.അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഓടി വിയര്‍ത്തുരസിക്കുന്ന കളികള്‍ക്ക് പങ്കാളികളില്ലാതെ പോകുന്നത് ?

            കുഞ്ഞുങ്ങളേ , വിയര്‍ക്കുന്നതിന്റേയും വിശക്കുന്നതിന്റേയും സുഖങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ അറിയണം. ഓടി വീണ് മുട്ടുകള്‍ പൊട്ടുന്നതിന്റേയും കൈകളുരഞ്ഞു നീറുന്നതിന്റേയും വേദനകള്‍ നിങ്ങള്‍ അറിയണം.വീണുകിടക്കുന്നവനെ വാരിപ്പുണര്‍ന്ന് നെഞ്ചോടു ചേര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാം മനുഷ്യനെന്ന വികാരത്തോട് നീതിപുലര്‍ത്തുകയാണ് എന്നറിയണം. കളിക്കളങ്ങള്‍ കേവലമായ കളിക്കളങ്ങളല്ല എന്നും അവ പിന്നീടുള്ള ജീവിതത്തില്‍ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പാഠശാലകളാണെന്നും നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കണം. കളികളിലെ ജയ പരാജയങ്ങള്‍ നല്കുന്ന സുഖദുഖങ്ങള്‍ ജീവിതത്തിലുണ്ടാകുന്ന പരാജയങ്ങളെ അതിജീവിക്കുന്നതിനും വിജയങ്ങളില്‍ മതിമറന്നു പോകാതിരിക്കുന്നതിനും നമ്മെ സഹായിക്കുന്നവയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയണം. അതുകൊണ്ട് പഴയ കളികളില്‍ കാലത്തിനിണങ്ങുന്ന ചിലതെങ്കിലും നമുക്കു വീണ്ടെടുക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങളെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തട്ടേ ?

Monday, August 28, 2017

#ദിനസരികള്‍ 138


സന്യാസത്തിന് പിന്നിലെ ഉദ്ദേശശുദ്ധി ആദരിക്കേണ്ടതുതന്നെയാണ്.ഒരുവന്‍ തനിക്കുള്ളതെല്ലാം ത്യജിച്ച് ഒന്നുകില്‍ സത്യാന്വേഷിയായി ശരിയായ ജ്ഞാനത്തെ അറിയുന്നതിനുവേണ്ടി തന്റെ ജീവിതം മാറ്റിവെക്കുന്നു.ശരിയായ ജ്ഞാനം എന്ത് എന്ന കാര്യത്തില്‍ തുലോം വ്യത്യസ്ഥമായ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ നമുക്കുണ്ടായെന്നു വരാം. ശാസ്ത്രാഭിയുക്തമായ ജ്ഞാനങ്ങളിലേക്ക് എത്തുക എന്നതിന് ശരി ഗ്രഹിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവും പ്രധാനമാണല്ലോ. ആ കഴിവ് ഉണ്ടാകുന്നതുവരെയുള്ള അന്വേഷണമാണ് ജ്ഞാനാന്വേഷികള്‍ നടത്തുന്നത്.   മറ്റു ചിലരാകട്ടെ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിക്കുകയും സഹായിക്കുകയും അവരുടെ സങ്കടങ്ങളില്‍ കൂടെ നില്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് സന്യാസത്തിന്റെ വഴികളെന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും അതില്‍ വ്യാപൃതരാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ആദ്യത്തേത് ജ്ഞാനയോഗത്തേയും രണ്ടാമത്തേത് കര്‍മയോഗത്തേയും സന്യാസത്തിന്റെ മാര്‍ഗങ്ങളായി ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നു. രണ്ടായാലും അന്യജീവനുതകി സ്വജീവിതം ധന്യമാക്കുമമലേ വിവേകികൾ എന്ന് കുമാരനാശാന്‍ പാടിയ പോലെ വൈയക്തികതാല്പര്യങ്ങളെ വിഗണിക്കുക എന്നത് നിഷ്കാമമായ സന്യാസത്തിന്റെ ലക്ഷണമാണ്.ഭാരതീയ തത്വ ചിന്തകരില്‍ പ്രമുഖനായ ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ സന്യാസത്തെ നിര്‍വചിക്കുന്നത് കാമ്യാനം കര്‍മണം ന്യാസം എന്നാണ്. സ്വേച്ഛകളെ തള്ളി , പരനു പരിതാപങ്ങളൊന്നുമുണ്ടാകാത്ത വിധത്തില്‍ കര്‍മ്മം ചെയ്യുക എന്നതാണ് അതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.ഇങ്ങനെ നിഷ്കാമകര്‍മത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ സന്യാസം ഇന്നെവിടെ എത്തി നില്ക്കുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കുമ്പോഴാണ് സമകാലിക സന്യാസജീവിതത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങള്‍ പുറത്തുവരുന്നത്.  പ്രഖ്യാപിത ലക്ഷ്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് സന്യാസം വഴിമാറുകയും അത് ആള്‍ ദൈവങ്ങളിലേക്ക് എത്തിപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതാണ് ആത്മീയഭാരതം നേരിടുന്ന സമകാലികമായ ദുരന്തം.

            ആത്മീയ ഗുരുക്കന്മാര്‍ എന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു രംഗത്തുവരുന്നവര്‍ ചുരുങ്ങിയ കാലംകൊണ്ട് നേടിയെടുക്കുന്ന ഭീമമായ സമ്പത്ത് , ആരേയും ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതും അതേ സമയം ആകര്‍ഷിക്കുന്നതുമാണ്. ആത്മീയദാരിദ്ര്യം അനുഭവിക്കുന്ന വിശ്വാസികളെ വിദഗ്ദമായി ചൂഷണം ചെയ്തു നേടിയെടുക്കുന്ന ഈ അളവറ്റ സമ്പത്തിന്റെ പിന്‍ബലത്താല്‍ ആരേയും തന്റെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളാക്കുന്ന ആള്‍‌ദൈവങ്ങള്‍ സമൂഹത്തില്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാനാകാത്ത ശക്തികളായി വേഷം മാറുന്നതിന് എത്രയോ ഉദാഹരണങ്ങളുണ്ട്. ആള്‍‌ദൈവങ്ങളുടെ തണലില്‍ വളര്‍ന്നു പന്തലിക്കുന്ന സമാന്തരഭരണകൂടങ്ങളെ നിലക്കു നിറുത്തുക എന്നത് ഇനി വരുന്ന ഓരോ ഭരണകൂടത്തിനും വെല്ലുവിളിയായിരിക്കും. ആ വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുക്കാന്‍ തയ്യാറാണ് എന്ന സൂചനയാണ് റോക്ക് സ്റ്റാര്‍ ബാബ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഗുര്‍മീത് റാം റഹിം സിംഗിനെ ശിക്ഷിച്ച വിധിയിലൂടെ നമ്മുടെ ജുഡീഷ്യറി വ്യക്തമാക്കുന്നത്ത്. എന്നാല്‍ കോടതിയുടെ മുന്നില്‍ ഇത്തരക്കാരെ എത്തിക്കാന്‍ നിയമപാലകരും ഭരണവര്‍ഗ്ഗവും തയ്യാറാകുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ് ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടത്. 

Sunday, August 27, 2017

#ദിനസരികള്‍ 137

മുസ്ലിങ്ങള്‍ക്ക് വെറുമൊരു പള്ളി , ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് ശ്രീരാമജന്മസ്ഥാന്‍ എന്ന അതിവൈകാരികമായ ഒരു പ്രസ്ഥാവനയോടെ, ബാബറി മസ്ജിദ് ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് വിട്ടുനല്കി നിലനില്ക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ശാശ്വതമായ പരിഹാരം കാണണമെന്ന് ആര്‍ക്കിയോളജിക്കല്‍ സര്‍‌വ്വേ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ ഉത്തരമേഖലാ ഡയറക്ടറായിരുന്ന കെ കെ മുഹമ്മദ്, ഇന്നലെ മാനന്തവാടിയില്‍ മാതൃഭൂമി പുസ്തകോത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ച് നടന്ന ചര്‍ച്ചയില്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ ആത്മകഥയായ ഞാനെന്ന ഭാരതീയന്‍ (മാതൃഭൂമി ബുക്സ് ) എന്ന പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയിലാണ് ജനാധിപത്യഭാരതം നേരിടുന്ന സങ്കീര്‍ണമായ ഒരു പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരമായി ഇത്തരമൊരു നിര്‍‌ദ്ദേശം മുന്നോട്ടു വെച്ചത്.ബാബറി മസ്ജിദ് വിട്ടുകൊടുത്താല്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദുക്കള്‍ അതില്‍ സന്തുഷ്ടരാകുമെന്നും പിന്നീട് പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടാകാതെ മുസ്ലിം സമൂഹത്തെ പരിപാലിക്കുന്ന ധാര്‍മിക ഉത്തരവാദിത്തം അവര്‍ ഏറ്റെടുത്തുകൊള്ളുമെന്നുമുള്ള ശുഭാപ്തിവിശ്വാസവും അദ്ദേഹം പങ്കുവെച്ചു.
            ലളിതബുദ്ധിയായ കെ കെ മുഹമ്മദിന് ഫാസിസത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണവും കൌശലം നിറഞ്ഞതുമായ കൈവഴികളെക്കുറിച്ച് വേണ്ടത്ര ഗ്രാഹ്യമില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്നതാണ് ഈ പ്രസ്ഥാവനകള്‍ എല്ലാംതന്നെ.അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഋജുവായ ചിന്താരീതി ഒരു മുറിവിന് ഒരു മരുന്ന് എന്ന രീതിയിലാണ്. മുറിവുണ്ടാക്കപ്പെടുന്ന കാരണങ്ങളെക്കുറിച്ചും സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം വേണ്ടത്ര ബോധവാനാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നില്ല.പള്ളി ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കണം എന്ന ആവശ്യത്തെത്തന്നെ ആദ്യം പരിഗണിക്കുക.ഏതു ഹിന്ദുവാണ് ബാബറി മസ്ജിദ് വിട്ടുനല്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടത് ? മതേതരബോധം പുലര്‍ത്തിപ്പോരുന്ന , ഇന്ത്യയുടെ ഭരണഘടനയേയും ജനാധിപത്യത്തേയും വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു ഹിന്ദുവും ഇവിടെ അങ്ങനെ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഹിന്ദു സമം ആര്‍ എസ് എസ് അല്ലെങ്കില്‍ സംഘപരിവാരം എന്നു ചിന്തിക്കാന്‍ മുഹമ്മദിനെ പഠിപ്പിച്ചതാരാണ് ? സംഘപരിവാരത്തിന്  ബാബറി മസ്ജിദ് അധികാരത്തിന്റെ സോപാനങ്ങളിലേക്ക് പിടിച്ചു കയറാനുള്ള ഒരു പിടിവള്ളി മാത്രമാണെന്നും അവര്‍ ഹിന്ദുക്കളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല എന്നും മനസ്സിലാക്കാന്‍ പറ്റാത്ത തരത്തിലുള്ള എന്തു ചിന്താമാന്ദ്യമാണ് കെ കെ മുഹമ്മദിനെ നയിക്കുന്നത് ? ബാബറി മസ്ജിദ് പ്രശ്നം ശ്രീരാമന്റെ ജന്മസ്ഥാനവുമായോ ഹിന്ദുക്കളുടെ മറ്റു വിശ്വാസങ്ങളുമായോ ബന്ധപ്പെട്ട ഒന്നല്ലെന്നും വര്‍ഗ്ഗീയതയെ കൂട്ടുപിടിച്ച് വോട്ടുബാങ്കുണ്ടാക്കുവാനുള്ള സംഘപരിവാരത്തിന്റെ ശ്രമമാണെന്നുമുള്ള തിരിച്ചറിവ് മതേതരനെന്നഭിമാനിക്കുന്ന മുഹമ്മദിന് ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
            ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു വാദം ബാബറി മസ്ജിദ് വിട്ടുനല്കിയാല്‍‌ ഹിന്ദുക്കള്‍ പിന്നീടങ്ങോട്ട് മുസ്ലിംസ്വത്തുകള്‍ക്കുമേല്‍ അവകാശവാദമൊന്നും ഉന്നയിക്കില്ലെന്നുള്ളതാണ്. എത്ര ബാലിശമായ ഒരു നിലപാടാണത് ? ആഗ്രയിലെ താജ്മഹല്‍ മുതല്‍ നസ്രാണികളുടെ ആര്‍ത്തുങ്കല്‍ പള്ളി വരെയുള്ള അവകാശവാദങ്ങളുടെ ഒരു നിരതന്നെ നമ്മുടെ മുന്നില്‍ നില്ക്കുമ്പോഴാണ് മുഹമ്മദ് ഇത് പറയുന്നതെന്ന് ഓര്‍ക്കണം.

            ആയിരത്തി അഞ്ഞൂറുകളില്‍ പണിത പള്ളിയില്‍ 1949 ല്‍ കൊണ്ടുവെച്ച ശ്രീരാമവിഗ്രഹത്തിന്റെ പിന്‍ബലത്തില്‍ രാമജന്മഭൂമി പ്രശ്നം രാഷ്ട്രീയ ചൂതാട്ടത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറ്റിക്കൊണ്ട് അധികാരത്തിന്റെ വിതാനങ്ങളിലേക്ക് സംഘപരിവാരരാഷ്ട്രീയം കയറിപ്പോകുന്ന കാഴ്ച നേരിട്ടുകണ്ടവരാണ് നമ്മള്‍. എന്നിട്ടും വിശ്വാസത്തിന്റെ പരിവേഷം ആ പ്രശ്നത്തിന് പതിച്ചു നല്കുന്നുവെങ്കില്‍ നാം ജീവിച്ചുപോകുന്നത് യാഥാര്‍ഥ്യവുമായി പുലബന്ധമില്ലാത്ത ഒരു മൂഢസ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്.അത്തരമൊരു മൂഢസ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലാണ് കെ കെ മുഹമ്മദ് ജീവിച്ചു പോകുന്നത്. ഫാസിസത്തിന്റെ ഓരം ചേര്‍ന്നുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ നടപ്പ് ജനാധിപത്യത്തിന് വിരുദ്ധവും മതേതരത്വത്തിന് തുരങ്കം വെക്കുന്നതും സര്‍വ്വോപരി നമ്മുടെ ഭരണഘടന ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധവുമാണ്.