Monday, December 11, 2017

#ദിനസരികള്‍ 243

#ദിനസരികള്‍ 243
ജി ശങ്കരക്കുറുപ്പ് വിമര്ശിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന പുസ്തകം മലയാളത്തിലെ ഖണ്ഡനവിമര്ശന രംഗത്തെ പ്രകാശഗോപുരമാണ്. ധാരാളം വിമര്ശന ഗ്രന്ഥങ്ങള്പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും പുസ്തകംപോലെ , ഒരു കവിയെ ഇത്ര സൂക്ഷ്മതയോടെ പരീക്ഷിക്കുകയും നിഗമനങ്ങളിലെത്തുകയും ചെയ്ത മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥം നമ്മുടെ സാഹിത്യരംഗത്ത് നാളിതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലെന്ന കാര്യം പുസ്തകം ഉന്നയിക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങളില്എതിര്പ്പുള്ളവരും അംഗീകരിച്ചെന്നു വരും.ജീയുടെ കവിതകളെ കീറിമുറിച്ച് വിലയിരുത്തി രംഗത്തിറക്കി വിട്ട പുസ്തകം ജി വെറും നിഴലായിരുന്നെന്ന് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാന്തീവ്രമായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്നു മാത്രമല്ല , അതില്ഒട്ടേറെ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.പക്ഷേ ഇക്കാലത്തിരുന്നുകൊണ്ട് , അഴീക്കോട് വിഷാദിക്കുന്നതുപോലെ , നിഴലായിരുന്നെന്നോ സ്നേഹധാരമാ രൂപം ? എന്ന ചോദ്യം നാം ഉന്നയിക്കുകയും അതിന്റെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തുവാന്ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് , കുറിപ്പില്ഞാനതിന് ശ്രമിക്കുന്നില്ലെങ്കില്കൂടി , ചരിത്രപരമായ ഒരാവശ്യമാണെന്ന് കരുതുന്നു.


ഞാനിവിടെയുദ്യമിക്കുന്നത്, സാഞ്ജലി എന്നു ഞങ്ങള്പേരിട്ട ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ് ലോകത്തോടു മുഴുവന്കൈകാലിളക്കി പരിചയം കാണിക്കുന്നതുകണ്ടപ്പോള്എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കയറി വന്ന ജിയുടെ ഓമന എന്ന കവിതയെക്കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുവാനാണ്.പ്രേമത്തിനെ , പ്രണയത്തിനെ, സ്നേഹത്തിനെ കാവലായി നിറുത്തിയാല് വലയം വിച്ഛേദിക്കാന്ആരാലും കഴിയില്ല എന്ന കല്പന ഒരു വശത്തും എന്റെ എന്റെ എന്ന മമതയില്നിന്നെ കെട്ടിയിടുകയും വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് വിശാലമായ ലോകത്തിന്റെ സ്നേഹവും കരുണയും അനുഭവിക്കുന്നതില്നിന്ന് കുഞ്ഞിനെ തടയുന്നത് സ്വാര്‍ത്ഥമാണെന്ന ചിന്ത മറുവശത്തും ഒരു പോലെ വിലസിനില്ക്കുന്ന അക്കവിത , അതുന്നയിക്കുന്ന രണ്ടു വിരുദ്ധ നിലപാടുകളുടെ സങ്കര്ഷംകൊണ്ടുതന്നെ എനിക്ക് അതിമനോഹരമായിത്തോന്നി.കവിതയെക്കുറിച്ച് അധികമൊന്നും ഉപന്യസിക്കാതെ അതുമുഴുവനായിത്തന്നെ ഇവിടെ പകര്ത്തിവെച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്പിന്മാറട്ടെ


ഓമനേ നിന്നെപ്പരിചയമില്ലാതെ
യി മഹാവിശ്വത്തിലാരുമില്ലത്ഭുതം
രാവിലെ നിന്നെയെടുത്തുമ്മറത്തെത്തി
മേവിടും നേരമാ വെള്ളി നക്ഷത്രവും
പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന നിയും പരസ്പരം
കണ്ചിമ്മിയെന്തോ പറവതു കണ്ടു ഞാന്‍
പേടിയാണക്കൊച്ചനുജന്വിളിച്ചുകൊ
ണ്ടോടിക്കളയുമോ കണ്ണിന്വെളിച്ചമേ !
പ്രേമത്തിനെത്തന്നെ കാവലായ് നിര്ത്തുവന്‍
ഓമനയെങ്ങനെ പോമെന്നു കാണണം
ഓമനേ നിന്നെയെടുക്കാന്കൊതിക്കാതെ
യി മഹാവിശ്വത്തിലാരുമില്ലത്ഭുതം
അമ്പിളിതന്നെയും താഴത്തുവെച്ചതാ
കുമ്പിട്ടു നില്പു ചിരിച്ചുകൊണ്ടംബരം
ചെങ്കുരുന്നംഗുലികൊണ്ടലിവോടിതാ
നിന്കുളിര്നെറ്റി തലോടുന്നു പൊന്‍‌വെയില്‍
ഫുല്ലപുഷ്പത്താല്ചിരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിളം
ചില്ലയാം കൈ നീട്ടി നില്ക്കുന്നു മല്ലിക
നിന്നെ മമത്വച്ചരടു മുറുക്കി ഞാന്‍
നന്നെ നോവിച്ചു പോയെങ്കില്ക്ഷമിക്കുക !

Sunday, December 10, 2017

#ദിനസരികള്‍ 242

ഞാന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ച് കൂടുതല്‍ തവണ വായിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകം സി എന്‍ ശ്രീകണ്ഠന്‍ നായരുടെ നാടകത്രയമായിരിക്കും എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. എത്ര തവണ? അതു പറയാന്‍ കഴിയില്ല. എത്രയോ തവണ. ജീവിതമുഹൂര്‍ത്തങ്ങളുടെ സവിശേഷമായ സന്ദര്‍ഭങ്ങളിലൊക്കെ ഞാന്‍ ആ നാടകങ്ങളിലേക്ക് അറിയാതെയെന്ന പോലെ  ചെന്നെത്തും.ശ്രീകണ്ഠന്‍ നായര്‍ സമര്‍ത്ഥമായി ആവിഷ്കരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന തീക്ഷ്ണപ്രഭകളുടെ ശോഭകളില്‍ മനസ്സുകൊരുത്ത് എത്ര സമയം ചിലവഴിച്ചാലും എനിക്ക് മടുക്കുകയില്ല.ചോരയും കണ്ണീരും കൊണ്ട് തീര്‍ത്ത ചങ്ങലകളുടെ ബന്ധനങ്ങളില്‍ നിന്ന് മനുഷ്യന് ഒരിക്കലും രക്ഷപ്പെടാന്‍ കഴിയില്ല , അഥവാ കഴിയരുത് എന്ന് ഉച്ചൈസ്തരം ഘോഷിക്കുന്ന ഈ നാടകങ്ങളുടെ അവ്യാഖ്യായമായ ഭംഗികളുടെ കാരണവും അതുതന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.
            കോസലത്തിന്റെ സിംഹാസനം, ഭരതനു വരമായി ലഭിക്കണമെന്നെവശ്യപ്പെട്ട് , കൈകേയി ദശരഥനില്‍ നിന്നും പിടിച്ചു വാങ്ങിയ ശേഷം , ദശരഥന്റെ മന്ത്രിമുഖ്യനായ സുമന്ത്രരും കൈകേയിയും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണമാണ് എനിക്ക് സാകേതത്തില്‍ അധികം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഒരു ഭാഗം.സത്യത്തിന്റേയും നീതിയുടേയും ദാസനായ സുമന്ത്രന്‍‌ , രാജഭൃത്യനാണ് താനെന്ന സത്യം കൂടി വിസ്മരിച്ച് , മഹാരാജാവിന്റെ പത്നിയെ ഭര്‍തൃഘാതകിയെന്നും കൂലഘാതകിയെന്നും ആക്ഷേപിക്കുവാന്‍‌ ധൈര്യം കാണിച്ചുവെങ്കില്‍ അദ്ദേഹം പുലര്‍ത്തുന്ന നിഷ്പക്ഷത എത്ര ഉന്നതമായിരിക്കും?രാജ്യസ്നേഹം എത്ര പ്രശംസനീയമായിരിക്കും ? കൊല്ലാനോ കാടുവാഴാനോ കല്പിച്ചുകൊള്ളു എന്ന ആമുഖത്തോടെ സുമന്ത്രര്‍ കൈകേയിയുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഞ്ഞുതുപ്പുന്ന ഈ വാക്കുകള്‍ക്കുള്ള സാന്ദര്‍ഭികമായ മൂല്യം അനുഭവിച്ച് അറിയുകതന്നെ വേണം.
            ലങ്കാലക്ഷ്മിയിലാകട്ടെ, വിശ്വജിത്തായ രാവണനാല്‍ പുറപ്പെടുന്ന തേജോമയമായ വാഗ്മയങ്ങളുടെ അത്യുജ്ജ്വലമായ മിന്നലാട്ടങ്ങള്‍ വേണ്ടുവോളമുണ്ട്. ഏതേത് എന്ന് നിര്‍ണയിക്കുക അസാധ്യമായ വിധത്തില്‍ അവ പരസ്പരം മത്സരിച്ചു നിലകൊള്ളുന്നു.ധര്‍മ്മത്തിന്റെ മുഖപടമണിഞ്ഞ് തന്നെ ഉപദേശിക്കുവാന്‍ വന്ന അനുജനായ വിഭീഷണനോട്  , രാവണന്‍ പറയുന്ന , കുമാരന്റെ നീതിവാക്യം നമ്മുടെ സഹൃദയചിത്തം ആവോളം ആസ്വദിക്കുന്നു.എന്നാല്‍ നാം പുതയുന്ന താഴ്‌വരകളില്‍ നിന്ന്  കുന്നിന്മുകളിലേക്ക് നടന്നവനാണ്.മലയിടിച്ചും പാറപൊട്ടിച്ചും കയറുകയായിരുന്നു എന്നു തുടങ്ങുന്ന ഹൃദയഹാരിയായ സംഭാഷണം നാം മറക്കുവതെങ്ങനെ? “നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്‍ രക്ഷോനായകന്‍ നേടുകതന്നെയാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത് ആ നേട്ടങ്ങള്‍ ഇതിഹാസങ്ങളാണ് എന്നാരംഭിക്കുന്ന , ഒരു ജീവിതകാലം കൊണ്ട് രാവണന്‍ നേടിയ നേടങ്ങളെല്ലാം ആവിഷ്കരിക്കുന്ന അതിമനോഹരമായ ഈ വാക്കുകളുടെ ഭംഗി നാം വിസ്മരിക്കുന്നതെങ്ങനെ ? വിഭീഷണനെ വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്ന പരിഷകളോട് അങ്ങനെയങ്കില്‍ കൂടപ്പിറപ്പിനെ വഞ്ചിച്ചു എന്ന കീര്‍ത്തി അവനിരിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രതികരിക്കുന്ന രാവണന്റെ ആത്മവീര്യം നമുക്ക് അവഗണിക്കാനാകുമോ? ഇങ്ങനെ ഇഴപിരിച്ച് എടുത്തുനോക്കുകയാണെങ്കില്‍ കമനീയമായ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളുടെ എത്രയോ ശേഖരങ്ങള്‍ നമുക്ക് ലങ്കാലക്ഷ്മിയില്‍ നിന്നും കണ്ടെടുക്കാനാകും? അവയില്‍ നിന്നു വേറിട്ടു നില്ക്കുന്ന ഒരു മുഹൂര്‍ത്തത്തെ കണ്ടത്തുക ദുഷ്കരമെങ്കിലും മണ്ഡോദരിയും രാവണനും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങള്‍ സാഹചര്യത്തിന്റെ വൈകാരികമായ അന്തസ്സും ആഭിജാത്യവും പുലര്‍ത്തുന്നവയാണെന്ന് പറയാതെ വയ്യ.അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആ ഭാഗം , അതിന്റെ ഹൃദയദ്രവീകരണശേഷികൊണ്ടും ഭാവങ്ങളുടെ ഉദാത്തമായ സമാശ്ലേഷംകൊണ്ടും ഉജ്ജ്വലമായിരിക്കുന്നു.രാവണന്റെ ജീവിതം ഒരു പാഴ്ചെലവായിരുന്നോ എന്ന് മണ്ഡോദരിയോടല്ലാതെ മറ്റൊരാളോടും രാവണനു ചോദിക്കാന്‍ കഴിയുകയില്ല. മണ്ഡോദരിക്ക് പറയുവാന്‍ കഴിയുന്ന ആര്‍ജ്ജവത്തോടെ അല്ല എന്നുത്തരം പറയാന്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്കും കഴിയുകയുമില്ല.
            കാഞ്ചനസീതയില്‍ നിന്നൊരു രംഗം ഞാന്‍ അധികം ക്ലേശമില്ലാതെ തിരഞ്ഞെടുക്കും. എത്ര തവണ വായിച്ചാലും കണ്ണുകള്‍ നിറയുന്ന , സത്യവ്രതനായ ഭരതനും രാമനും തമ്മില്‍ യുദ്ധത്തിനുപോലും തയ്യാറാകുന്ന ആ രംഗത്തിന്റെ മനോഹാരിത ഞാനെങ്ങനെ മറക്കും? വാക്കുകളില്‍ കൊരുക്കും ?” ഭരതന്‍ ആരേയും അന്ധമായി അനുസരിച്ചിട്ടില്ല.അനുസരിക്കുമായിരുന്നെങ്കില്‍ അവിടുത്തെ പാദുകം പതിനാലു വര്‍ഷം ഈ അയോധ്യയെ ഭരിക്കുകകയില്ലായിരുന്നു.ഇങ്ങനെ ഒരാജ്ഞ പുറപ്പെടുവിക്കാന്‍ അങ്ങേക്ക് അവസരവും ഉണ്ടാവുകയില്ലായിരുന്നു. ഭരതന്‍‌ സത്യത്തിന്റെ മാത്രം ആജ്ഞാകരനാണ് എന്ന് സ്വന്തം  ജീവനെക്കാള്‍ താന്‍ സ്നേഹിക്കുന്ന ജ്യേഷ്ഠനോട് ഭരതന്‍ പറയുമ്പോള്‍ ധര്‍മ്മത്തിന്റെ ഗഹനമായ ഗോപുരങ്ങളില്‍ രാമനെക്കാള്‍ ഉയരെ ഭരതന്‍ പ്രതിഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു.പക്വത എന്നതിന്റെ അര്‍ത്ഥം വിധേയത്വമല്ല എന്ന ചൂണ്ടിക്കാണിക്കല്‍ സ്വന്തം ഗുരുവായ വസിഷ്ഠനോടാണ് എന്നത് അതിന്റെ മാറ്റു കൂട്ടുന്നു.ഈ നാടകത്തിലെ തന്നെ രാമനും ഹനുമാനും തമ്മിലുള്ള സംഘര്‍ഷാത്മകമായ സംഭാഷണത്തിന്റെ ചേതോഹാരിത മറക്കുക അസാധ്യമാണ്.ഹനുമാന്‍ പറയുന്ന പ്രഭോ ! അടിയനു മാപ്പു നല്കിയാലും എന്നുതുടങ്ങുന്ന സംഭാഷണത്തിലെ കുറിക്കുകൊള്ളുന്ന ആക്ഷേപങ്ങളെ നോക്കുക.രാമനെ നെഞ്ചേറ്റുമ്പോഴും ഹനുമാന്‍ കാണിക്കുന്ന ഈ മാനുഷികത അപാരമായ ഒരാര്‍ജ്ജവമാണ്. കാഞ്ചന സീതയിലെ അവിസ്മരണീയമായ ഈ സന്ദര്‍ഭങ്ങളെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായി കാണുന്നു.

            നമ്മുടെ നാടകസാഹിത്യരംഗത്ത് സി എന്നിന്റെ നാടകത്രയങ്ങളുടെ സ്ഥാനം ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്തതാണ്.ദൈവികമായ പരിവേഷങ്ങള്‍ പേറുന്നവരെ മനുഷ്യനായി നിലത്തു നിറുത്തിക്കൊണ്ട് വിചാരണ ചെയ്യുവാന്‍ സി എന്‍ കാണിക്കുന്ന സൂക്ഷ്മത പ്രശംസനീയമാണ്.അതിവൈകാരികതയിലേക്ക് വഴുതിപ്പോകാതിരിക്കാനുള്ള കരുതല്‍ ഈ നാടകങ്ങളില്‍ അനനുകരണീയമാംവിധം പുലര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. 

Saturday, December 9, 2017

#ദിനസരികള്‍ 241

ഗ്രേറ്റര്‍ നോയിഡയിലെ രാംവീര്‍ തന്‍വാറിന് 2016 ല്‍ വിവരാവകാശപ്രകരം ലഭിച്ച ഒരു കണക്കു പറയട്ടെ.  കഴിഞ്ഞ മൂന്നു വര്‍ഷമായി ശ്രീ നരേന്ദ്രമോഡി തന്റെ നാലാംകിട സര്‍ക്കാറിനെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ ഒന്നാംകിടയാക്കി മാറ്റുന്നതിന് വേണ്ടി നല്കിയ പരസ്യത്തിനായി ചിലവഴിച്ചിരിക്കുന്നത് , 3755 കോടി രൂപയാണ്. മലിനീകരണ നിയന്ത്രണത്തിന് വേണ്ടി ഈ സര്‍ക്കാര്‍ അതേ കാലയളവില്‍ ചെലവഴിച്ചിരിക്കുന്ന തുക വെറും 56.8 കോടി രൂപമാത്രമാണെന്നു കൂടി മനസ്സിലാക്കിയാലേ ഇല്ലാത്ത നേട്ടങ്ങളുടെ പരസ്യത്തിനു വേണ്ടി  ചെലവാക്കിയ ഈ തുകയുടെ വലുപ്പം മനസ്സിലാകുകയുള്ളു. ഇന്റര്‍നെറ്റ് പരസ്യങ്ങള്‍ , റേഡിയോ , എസ് എം എസ് , ഡിജിറ്റല്‍ സിനിമ മുതലായ ഇലക്ട്രോണിക് മീഡിയകളിലെ പ്രചാരണങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി 1656 കോടി രൂപയാണ് മോഡിയുടെ സര്‍ക്കാര്‍ ചിലവഴിച്ചത്. എല്ലാ മാസവും മോദി നടത്തുന്ന മന്‍ കി ബാത്തിന്റെ പ്രചാരണത്തിനു വേണ്ടി ചെലവഴിച്ചത് 8.5 കോടി രൂപയാണ്. ഹിന്ദുവിലെ ഈ വാര്‍ത്തയുടെ പ്രതികരണമായി ഒരാള്‍ എഴുതിയത് , എന്തു ചെയ്യാം നാം അദ്ദേഹത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്തുപോയി. ആഡംബരത്തോട് ഇത്രയധികം ഭ്രമം കാണിക്കുന്ന മറ്റൊരിന്ത്യന്‍ നേതാവ് ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെങ്കില്‍ രണ്ടു വര്‍ഷം കൂടി കാത്തിരിക്കണം എന്നാണ്. ഒരു ജനതയുടെ മുഴുവന്‍ നിരാശ ആ വാക്കുകളില്‍ നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്.നുണ പറഞ്ഞ് ജനങ്ങളെ പറ്റിച്ച് അധികാരം നേടിയെടുക്കുകയും നിലനിറുത്തുകയും ചെയ്യുക എന്ന സംഘപരിവാരത്തിന്റെ മുഖ്യമായ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് പ്രധാനപ്പെട്ട മന്ത്രാലയങ്ങളിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട പദ്ധതികള്‍ക്കു പോലും തുക അനുവദിക്കാതിരിക്കേ പരസ്യങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി ഇത്രയും ഭീമമായ തുക ചിലവഴിച്ചതെന്ന കാര്യം നാം മറക്കരുത്.
            യു പി എ സര്‍ക്കാറിന്റെ പ്രധാന നേട്ടങ്ങളിലൊന്നായ തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതിയെപ്പറ്റി ഇലക്ഷന്‍ സമയത്ത് മോഡി പറഞ്ഞത് , നൂറു തൊഴില്‍ ദിനങ്ങളെന്നതിന് പകരം നൂറ്റമ്പതാക്കി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കും എന്നായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ആവശ്യമായ ഫണ്ട് മാറ്റിവെക്കാതെ ഇന്ത്യയിലാകെത്തന്നെ ആ പദ്ധതി താളം തെറ്റിയിരിക്കുകയാണ്.ബാങ്കുകളില്‍ ജന്‍ ധന്‍ അക്കൌണ്ട് തുറക്കുന്നവര്‍ക്ക് അയ്യായിരം രൂപ അനുവദിക്കും എന്ന മറ്റൊരു വാഗ്ദാനത്തിന്റെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് നമുക്ക് നന്നായി അറിയാം.2014 ലെ ഇലക്ഷന്‍ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ ഭാഗമായി മോഡി, കര്‍ഷകരോട് നിങ്ങളെ സഹായിക്കുന്നതുവരെ എനിക്ക് ഉറക്കമുണ്ടാകില്ല എന്നാണ്.2014 മുതല്‍ 2017 വരെയുള്ള ഇക്കാലങ്ങളില്‍ പതിനായിരക്കണക്കിന് കര്‍ഷകരാണ് ആത്മഹത്യ ചെയ്തത്.എന്നുമാത്രമല്ല മോദിയുടെ വര്‍ഷങ്ങളില്‍ 42 ശതമാനം വര്‍ദ്ധനവുണ്ടായി എന്നാണ് ദേശീയ ക്രൈം റിക്കോര്‍ഡ്സ് ബ്യൂറോയുടെ കണക്കുകള്‍ പറയുന്നത്.പ്രതിവര്‍ഷം രണ്ടുകോടി തൊഴില്‍ സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുമെന്നാണ് മോഡി അവകാശപ്പെട്ടത്. എത്ര സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് നിഷ്പക്ഷരായവര്‍ അന്വേഷിച്ച് അറിയേണ്ടതാണ്.

വാചാലതകൊണ്ടു മാത്രം ഇന്ത്യയെ നയിക്കുന്ന ഈ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് ജനങ്ങളുടെ ക്ഷേമത്തിനുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് നമുക്ക് അറിയാം. അതു മറികടക്കാനാണ് ജനങ്ങളെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇക്കണ്ട പരസ്യമൊക്കെ അവരുടെ കണ്ണുകളിലൊട്ടിച്ച് മുഖം മിനുക്കിയെടുക്കാന്‍ അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത്.

Friday, December 8, 2017

#ദിനസരികള്‍ 240

സര്‍ ഡേവിഡ് അറ്റന്‍ബറോയെ കണ്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ എന്റെ പ്രപഞ്ചം എത്രമാത്രം ചുരുങ്ങിപ്പോകുമായിരുന്നുവെന്ന് ഞാന്‍ പലപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട്. കേവലമായ ഭംഗിവാക്കുകള്‍ക്കപ്പുറം , പ്രകൃതിയെ , ഈ ജൈവപ്രപഞ്ചത്തിനെ , കീഴടക്കാനും അടക്കിഭരിക്കാനുമുള്ള ഒന്നായി കാണുന്നതിനുപകരം , മാനുഷികമായ ഉണര്‍വ്വുകളോടെ ദയാപൂര്‍വ്വം സമീപിക്കേണ്ടതാണെന്ന ബോധ്യം എന്നിലുണ്ടാക്കിയത് ഈ മഹാമനീഷിയാണ്. മനുഷ്യരൂപമുണ്ടെങ്കില്‍ മനുഷ്യനാകില്ലെന്നും , മനുഷ്യനാകുക എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് , ഒരു പീഢയെറുമ്പിനും വരുത്തരുതെന്നുള്ള ഗുണപരമായ ചിന്തകളുടെ വിന്യാസത്തിന് വിധേയമായിരിക്കുന്ന , നാം ജീവിക്കുന്ന പ്രപഞ്ചത്തോട് ആര്‍ദ്രതയും കാരുണ്യവുമുള്ള ഒരു മനസ്സുകൂടി ഉണ്ടായിരിക്കുക എന്നാണ്. സര്‍ അറ്റന്‍‌ബറോ ആ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിങ്ങളെ മനുഷ്യനാകാന്‍ സഹായിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
            ഇപ്പോള്‍ തൊണ്ണൂറ്റിയൊന്ന് വയസ്സുള്ള ഡേവിഡ് അറ്റന്‍ബറോ ജനിച്ചത് 1926 മെയ് എട്ടിന് ഇംഗ്ലണ്ടിലാണ്.ബി ബി സിയിലൂടെ പ്രക്ഷേപണം ചെയ്യപ്പെട്ട ഡോക്കുമെന്ററികളിലൂടെ അദ്ദേഹം ജൈവപ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ആഴമുള്ള ജീവിതത്തെ അനുഭവിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് അനുവാചകരുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റിയത്. അജിത് ആയഞ്ചേരി എഴുതുന്നതു നോക്കുക :- “ തൊണ്ണൂറ്റിഒന്നു വയസ്സു കഴിഞ്ഞ പ്രകൃതിസ്നേഹിയുടെ തളരാത്ത ആവേശം, പ്രകൃതിയുടെ കാണാപ്പുറങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്‌ ക്യാമറക്കണ്ണുകളോടൊപ്പം നമ്മെ കൊണ്ടുനടത്തുമ്പോൾ, അവതാരകനായി ആരംഭിച്ച് ജൈവശാസ്ത്ര മേഖലകളുടെ അഗാധതകളിലേക്കൂളിയിട്ട വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ അനന്യതയാണ് പ്രേക്ഷകർ അനുഭവിക്കുന്നത്. വേറൊരർഥത്തിൽ, ഡോക്യുമെന്ററി ചലച്ചിത്രത്തിന്റെ സൗന്ദര്യശാസ്ത്രപരവും സാങ്കേതികവുമായ അനുക്രമ വളർച്ചയ്ക്കൊപ്പം, വന്യജീവി ഡോക്യുമെന്ററികളുടെ അസമാനമായ ഒരു ലോകത്തിന്റെ വിസ്മയങ്ങൾ തേടിയുള്ള യാത്ര പകർന്നു നൽകുന്നത്, ഡേവിഡ് അറ്റൻബറോ എന്ന വ്യത്യസ്തനായ ഒരു ബ്രോഡ്കാസ്റ്ററുടെ മികവിന്റെ ദൃശ്യാവിഷ്കാരങ്ങളാണ്. പ്ലാനറ്റ് എർത്തും ബ്ലൂപ്ലാനറ്റും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒട്ടേറെ ചലച്ചിത്രങ്ങൾ, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള പ്രേക്ഷകർ ആവർത്തിച്ചു കാണുന്നതും ആസ്വദിക്കുന്നതും ദൃശ്യഭംഗി കൊണ്ടുമാത്രമല്ല, അറ്റൻബറോയുടെ പ്രകൃതിയോടുള്ള അഭിനിവേശ ത്തിന്റെ വ്യതിരിക്തത കൊണ്ടുകൂടിയാണ്.”അറ്റന്‍ബറോയുടെ പ്രപഞ്ചത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുക എന്നതൊരു അനുഭവമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്മരികമായ ശബ്ദത്തിലൂടെ പൂവിനേയും പുല്ലിനേയും പുഴുവിനേയും അറിഞ്ഞനുഭവിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ യാത്ര , നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലെങ്കിലും സംഭവിക്കേണ്ടതാണ്. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ നമ്മുടെ ഗര്‍വ്വുകള്‍ക്കു മുകളില്‍ കാരുണ്യം കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്നത് അനുഭവിക്കാന്‍ കഴിയും.

            അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില വര്‍ക്കുകളാണ് ബ്ലൂ പ്ലാനെറ്റ് രണ്ടു ഭാഗം , പ്ലാനെറ്റ് എര്‍ത്ത് രണ്ടു ഭാഗം , ലൈഫ് ,ലൈഫ് ഇന്‍ ദ അണ്ടര്‍ഗ്രോത്ത് , പ്രൈവറ്റ് ലൈഫ് ഓഫ് പ്ലാന്‍റ്സ് , ലൈഫ് ഓഫ് മാമല്‍സ് , ലൈഫ് ഓഫ് ബേര്‍ഡ്സ്  മുതലായവ.

Thursday, December 7, 2017

#ദിനസരികള്‍ 239

ഈ ലക്കം ഭാഷാപോഷിണിയില്‍ ജയമോഹനുമായി സാലിറ്റ് തോമസ് നടത്തിയ അഭിമുഖം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ നോവല്‍ എഴുതി പൂര്‍ത്തിയാക്കാനൊരുങ്ങുന്ന ഈ എഴുത്തുകാരന്റെ രചനാജീവിതത്തിന്റെ ഒരു നഖചിത്രം വരച്ചിടുന്നതില്‍ ഈ സംഭാഷണം വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന കാര്യം നിസ്തര്‍ക്കമാണ്.വെണ്‍മുരശ് എന്ന ബൃഹത്തായ ആഖ്യാനത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചുകൊണ്ടാണ് അഭിമുഖം ആരംഭിക്കുന്നത്.ഇപ്പോള്‍തന്നെ ഏകദേശം പതിനാറായിരം പേജോളം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ ഈ നോവല്‍ രണ്ടായിരത്തിപ്പതിനാലിലാണ് എഴുതിത്തുടങ്ങിയത്.ഈ നോവലിനെക്കുറിച്ച് ജയമോഹന്‍ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കുക :- “ഇതു തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാനൊരു പതിനഞ്ച് വായനക്കാരെ പ്രതീക്ഷിച്ചു.എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ മാത്രം. അവരോടു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിങ്ങള്‍ ഇത് അവസാനം വരെ വായിക്കണം.പതിനഞ്ചുപേര്‍ മതി എന്നൊരറിയിപ്പ് ഇട്ടിട്ടാണ് തുടങ്ങിയത്.പക്ഷേ ഇപ്പോള്‍ വായനക്കാരായി.പന്ത്രണ്ടുമണിക്ക് അപ്ലോഡ് ആകും.12.30 ആകുമ്പോഴേക്കും മുപ്പതിനായിരംപേര്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകും എനിക്ക് തമിഴ് അറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ഈ നോവല്‍ വായിച്ചിട്ടുമില്ല. പക്ഷേ നാളിതുവരെ ഞാന്‍ വായിച്ചിട്ടുള്ള ജയമോഹന്‍ എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നതു പരിഗണിച്ചാല്‍ ഈ നോവലിലും അദ്ദേഹം എന്തെങ്കിലും അത്ഭുതങ്ങള്‍ ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകാമെന്നതിന്റെ സൂചനയാണ് ഓരോ ദിവസവും വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്ന വായനക്കാരുടെ എണ്ണം എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.
എഴുത്തുകാരന്‍ എന്ന നിലയില്‍ പ്രൈവറ്റ് ലൈഫ് , പേഴ്സണല്‍ ലൈഫ് എന്നൊന്നും എനിക്കില്ല.എന്റെ എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കും ഭാര്യ അരുള്‍‌മൊഴിയെ അറിയാം.മക്കളെ അറിയാം.എന്റെ ഭൂതകാലം അറിയാം.എല്ലാം അറിയാം എന്ന് ഒരു ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമായി അദ്ദേഹം പറയുന്നുണ്ട്.ഒളിച്ചുവെക്കുവാന്‍ ഒന്നുമില്ലാത്തവന് ഒന്നിനേയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.ഒരെഴുത്തുകാരന്റെ തനിമ, തന്റെ ജീവിതത്തെ തുറസാക്കി ഇടുക എന്നതാണ്. അവനിലെ കല്മഷങ്ങളും കാഠിന്യങ്ങളുമൊക്കെ ജനതയുടെ മുന്നില്‍ തുറന്നിടുമ്പോള്‍ അവന്‍ ഭാരമില്ലാത്തവനാകുന്നു.അത് അവന്റെ എഴുത്തിന് കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ശക്തമാക്കുന്നു.ജയമോഹന്‍ അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നു. മലയാളികള്‍ നന്നായി ചര്‍ച്ചചെയ്ത നൂറുസിംഹാസനങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഇദ്ദേഹം സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.കീഴാള പക്ഷത്തുനിന്നുകൊണ്ട് കേരളത്തെ ചിന്തിപ്പിക്കാന്‍‌ പ്രേരിപ്പിച്ച ആ കൃതിയെ നമുക്ക് എളുപ്പം മറക്കുക വയ്യല്ലോ.നേരിട്ടു കണ്ട ഒരനുഭവത്തില്‍ നിന്നാണ് ആ നോവല്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നത്.പിന്നീട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം , ആ അനുഭവം ഒരു നോവലായി മാറുകയായിരുന്നു.

ജയമോഹന്റെ ഈ അഭിമുഖം രചനാജീവിതത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണതകളെക്കുറിച്ചും വൈഷമ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്നു. ആധുനികകാലത്ത് നമുക്കൊപ്പം ജീവിക്കുന്ന ഒരഴുത്തുകാരന്റെ സാഹിത്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാനുള്ള നമ്മുടെ കൌതുകത്തിന് ഈ അഭിമുഖം ശമനമാകുന്നു.

#ദിനസരികള്‍ 238

മോഹിനി. പേരുപോലെതന്നെ രൂപവും മോഹനം. സോമശേഖരനാണ് അവളെ സ്വന്തമാക്കുന്നത്. പക്ഷേ , ആ അപ്സരസുന്ദരിയോടൊപ്പം ജീവിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ശിഷ്ടകാലം ആസ്വദിക്കുന്നതിനല്ല സോമന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. മറിച്ച് , അവള്‍ തന്റേതായ മുഴുവന്‍ സൌന്ദര്യത്തികവോടെയും പരിലസിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ ആ ജീവിതത്തെ അവസാനിപ്പിക്കുവാനാണ്.അങ്ങനെ തീരുമാനിക്കുന്നതിന് സോമന്‍ തന്റേതായ ഒരു വ്യാഖ്യാനമവതരിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ ഇന്നത്തെ ഈ സൌന്ദര്യപ്രകര്‍ഷങ്ങളൊക്കെ നാളെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോകും. ഇന്ന് കത്തിജ്വലിച്ചു നില്ക്കുന്ന ഈ രൂപത്തികവ് നാളെ വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ നിശിതഹസ്തങ്ങളാല്‍ തച്ചുടക്കപ്പെടും. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ഇന്നത്തെ മോഹിനി വൃദ്ധയായി ജരാനരകള്‍ ബാധിച്ച് ക്ഷീണിതയായി അവസാനിക്കും.അതിന് അവസരം കൊടുക്കരുത്. ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവന്‍ സാധ്യതകളും ആസ്വദിക്കപ്പെടുന്ന ഈ ഘട്ടത്തില്‍തന്നെ അവള്‍ മരിക്കണം. അങ്ങനെയെങ്കില്‍ ആ രൂപം എന്നേന്നേക്കു സൌന്ദര്യത്തിന്റെ പര്യായമായി തന്നില്‍ അവശേഷിക്കും.അതുകൊണ്ട് അവളെ കൊന്നുകളയണം എന്ന തീരുമാനത്തിലേക്ക് സോമന്‍ എത്തിച്ചേരുന്നു.’അങ്ങനെ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ട് വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യദിനംതന്നെ അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് സോമന്‍ ഒരു കഠാര കുത്തിയിറക്കി കൊന്നുകളയുന്നു. “മനശ്ശാസ്ത്രപണ്ഡിതന്മാരുടെ അത്ഭുതാവഹമായ അപഗ്രഥനപാടവത്തെ കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് നില്ക്കുന്ന ഒന്നാണ് മനുഷ്യഹൃദയം’ എന്ന് ആമുഖമായി എഴുതിക്കൊണ്ടാണ് ചങ്ങമ്പുഴ , തന്റെ മോഹിനി എന്ന ഈ കവിത അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
“മൃണ്മയമായ ഈ ഗാത്രപിണ്ഡം ഇന്നല്ലെങ്കില്‍ നാളെ തകര്‍ന്നടിയുമെന്നുള്ളത് തീര്‍ച്ചയാണ്.അങ്ങനെയിരിക്കേ അത്യുത്തമമായ ഈ ശോഭനമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ അതു സംഭവിക്കുന്നതല്ലേ അഭിലഷണീയം?അവര്‍ ദമ്പതികളായിത്തീര്‍ന്ന് അങ്ങനെ ജീവിച്ചുജീവിച്ചു സന്താനോല്പാദനത്തിലും മറ്റും അവളുടെ സൌന്ദര്യം ക്ഷയിച്ച് ക്ഷയിച്ചു ഒടുവില്‍ അതു വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ വികൃതലീലകള്‍ക്കു വിധേയമായി ദ്രവിച്ചടിയുവാന്‍ അവന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല” എന്നതുകൊണ്ടാണ് ആ കടുത്ത തീരുമാനത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതെന്ന് കവി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.അത് സ്വാര്‍ത്ഥരഹിതമാണ് എന്നൊരു അഭിപ്രായം കൂടി കവിക്കുണ്ട് എന്നു കാണുമ്പോഴാണ് നാമൊന്ന് നടുുക.
അവളെ എന്നന്നേക്കും അവളായിത്തന്നെ നിലനിറുത്തുന്നതിനുള്ള അവന്റെ ശ്രമങ്ങളില്‍ ഒരു തരത്തിലുള്ള തെറ്റും ദര്‍ശിക്കുവാന്‍ കൃത്യം ചെയ്തു കഴിഞ്ഞതിനുശേഷവും സോമന് കഴിയുന്നില്ല. കാമുകനായ സോമന്റെ അവസാനവാക്കുകള്‍‌ നോക്കുക.
“അത്യനഘമാമീ മുഹൂര്‍ത്തത്തി
ലുത്തമേ നീ മരിക്കണം
മാമകാശയം ക്രൂരമാണെങ്കി
ലോമനേ നീ പൊറുക്കണേ
ചെയ്തിട്ടില്ലപരാധമൊന്നും നീ
ചൈതന്യത്തിന്‍ വികാസമേ
സങ്കടമെനിക്കുണ്ടിതു കാണാ
നെങ്കിലും നീ മരിക്കണം
നിഗ്രഹിച്ചു നിനക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍
നിര്‍ദ്ദയം നിന്നെയോമലേ
ജീവിതാനുഭോഗത്തിലും കാമ്യം
പാവനേ ഹാ നിന്‍ സൌന്ദര്യം
മന്നില്‍ നിന്നു മറഞ്ഞിദം നിന്റെ
മഞ്ജിമ നിത്യമാക്കി നീ
മിഥ്യയാം നിഴല്‍ വിട്ടുയര്‍ന്നു നീ
നിത്യതയിലേക്കോമലേ
അത്യനഘമുഹൂര്‍ത്തത്തില്‍ത്തന്നെ
യുത്തമേ ഹാ മരിച്ചു നീ
മാമകകൃത്യം സാഹസമെങ്കി
ലോമനേ നീ പൊറുക്കണേ...”
എന്താണ് പറയുക? ജീവിതങ്ങളെ ആവിഷ്കരിക്കുന്നതില്‍ അതിന്റെ രചയിതാക്കള്‍ക്കുള്ള സര്‍വ്വസ്വാതന്ത്ര്യവും നാം അംഗീകരിക്കുമ്പോള്‍ത്തന്നെ ക്രൂരതകളെ മുഖംമിനുക്കി രംഗത്തേക്ക് അയക്കാനുള്ള അവകാശത്തെ കര്‍ക്കശബുദ്ധിയോടെ സമീപിക്കേണ്ടതല്ലേ ? അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ മോഹിനിയെ നിഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് സോമന്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ആശയത്തെ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നത് സോമന്‍ നടപ്പാക്കിയ കൃത്യത്തെപ്പോലെതന്നെ നിഷ്കരുണവുമല്ലേ? ആണെന്ന് ഞാന്‍ പറയും.

Tuesday, December 5, 2017

#ദിനസരികള്‍ 237

നമ്മുടെ ജനാധിപത്യബോധത്തിന്റെ വാതിലുകളില്‍ നീതിക്കായി ബാബറി മസ്ജിദ് മുട്ടിവിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമൊരുപാടായിരിക്കുന്നു.ഇന്ത്യുയുടെ മതേതരമനസ്സിലിന് 1992 ല്‍ ബാബറി മസ്ജിദ് തകര്‍ക്കപ്പെടുന്നിതിനും മുമ്പ് മുറിവുകളേറ്റിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും , അത് കൃത്യം രണ്ടായി മുറിച്ചുമാറ്റപ്പെടുന്നത് മുസ്ലിം ജനവിഭാഗത്തിന്റെ ആരാധനാകേന്ദ്രമായിരുന്ന പള്ളിയെ തച്ചുതകര്‍ത്ത അന്നുമുതലാണ് എന്ന വസ്തുത നാം കാണാതിരുന്നുകൂട.ഈ വിഷയത്തില്‍ വിട്ടുവീഴ്ചകളല്ല, മറിച്ച് നിയമവാഴ്ചയാണ് നടക്കേണ്ടത് എന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമുണ്ടാകുന്ന ഒരു സാഹചര്യവും രൂപപ്പെട്ടു വരാന്‍ മതേതര വിശ്വാസികളടക്കമുള്ള പൊതുസമൂഹം അനുവദിക്കരുത്.
            ബാബറി മസ്ജിദിന്റെ പുനസ്ഥാപനമെന്നത് കേവലമായ ഏതെങ്കിലും മതത്തിന്റെയോ വിശ്വാസികളുടേയോ പ്രശ്നമല്ല , ഭരണഘടന വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന മതേതരമൂല്യങ്ങളുടെ ആവശ്യമാണ് എന്നു തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് ഈ വിഷയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം നാം മനസ്സിലാക്കുക.ഹിന്ദുവിന്റെ പേരില്‍ , ഒരു സംഘം ഹിന്ദുത്വവാദികള്‍ രാഷ്ട്രീയമായ മുതലെടുപ്പിനു വേണ്ടി നടത്തിയ ആ നീക്കം  ഹിന്ദുവിന്റെ പൊതുവായ ആവശ്യമാണെന്ന് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനുള്ള  ശ്രമം സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തലത്തിലും നടന്നു വരുന്നു. അതിന്റെ ഭാഗമായി മുസ്ലിംവിഭാഗം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്ത് വിഷയം അവസാനിപ്പിക്കണം എന്ന ആവശ്യത്തിന് മുന്‍തൂക്കം ലഭിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള പ്രചാരണ പരിപാടികളും സംഘടിപ്പിക്കപ്പടുന്നു.

            എന്തായിരിക്കണം ഈ വിഷയത്തിലെ നിഷ്പക്ഷമായ നിലപാട് ?സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയില്‍ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു ആരാധനാലയത്തെ എന്തുകാരണം കൊണ്ടാണെങ്കിലും ആക്രമിക്കുകയും തകര്‍ക്കുകയും ചെയ്തതിന് ന്യായീകരണമില്ല. എത്രയും പെട്ടന്ന് അതവിടെ പുനസ്ഥാപിക്കുകയും അവകാശപ്പെട്ടവര്‍ക്ക് തുറന്നുകൊടുക്കുകയും വേണം. വര്‍ഗ്ഗീയ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടാകും എന്ന കാരണത്താല്‍ സ്വാഭാവികനീതി നിഷേധിക്കുന്നത് ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് ചേര്‍ന്നതല്ല.അത്തരം കലാപമുണ്ടാക്കുന്നവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്താനും തുറന്നു കാണിക്കാനും രാജ്യത്തിന്റെ സര്‍വ്വ ശക്തിയും പ്രയോഗിച്ച് അടിച്ചമര്‍ത്താനുമുള്ള ഇച്ഛാശക്തി ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യശക്തിയായ ഇന്ത്യ കാണിക്കണം.ബാബറി മസ്ജിദ് ഇരിക്കുന്ന പ്രദേശം ഹിന്ദുക്കള്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട് വിഷയം അവസാനിപ്പിക്കണം എന്നു വാദിക്കുന്നവരുമുണ്ട്. അവര്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം , ബാബറി മസ്ജിദിന് ഇന്നാട്ടിലെ ഹിന്ദുക്കള്‍ അവകാശമുന്നിയിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ്. നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ രാഷ്ട്രീയമായ മുതലെടുപ്പിനു വേണ്ടി തീവ്രഹിന്ദുത്വവാദികളാണ് ഈ ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുന്നത്. അവര്‍ ഇപ്പോഴും ഹിന്ദുക്കളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നില്ല.എന്നു മാത്രവുമല്ല ബാബറി മസ്ജിദ് വിട്ടുകൊടുത്തുകഴിഞ്ഞാല്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദുത്വവാദികള്‍ വര്‍ഗ്ഗീയവാദികള്‍ തൃപ്തരായിക്കൊള്ളും എന്നു വാദിക്കുന്നത് ശുദ്ധമായ വിവരക്കേടാണ്. നാളെ അവരുടെ അവകാശവാദം മറ്റിടങ്ങളിലെ ഇതരമതസ്ഥരുടെ ആരാധനാലയങ്ങളിലേക്കും എത്തിപ്പെടും.അതുകൊണ്ട് ബാബറി മസ്ജിദ് പുനസ്ഥാപിക്കുക മാത്രമാണ് ശാശ്വതമായ പോംവഴി.

#ദിനസരികള്‍ 236

പെരിയാര്‍ ഇ വി രാമസ്വാമി നായ്ക്കര്‍ , മഹാത്മ ഗാന്ധിയുമായി നടത്തിയ സംഭാഷണം ഗാന്ധി അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.ബ്രാഹ്മണരെ സംബന്ധിച്ച് താങ്കളുടെ മനസ്സില്‍ തെറ്റായ ധാരണകളാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.താങ്കളുടെ ചിന്തകളില്‍ അതാണു മുന്നിട്ടു നില്ക്കുന്നത്.നമ്മള്‍ ഇത്രയും ചര്‍ച്ച ചെയ്തതില്‍ എന്തെങ്കിലും സംഗതിയില്‍ എന്തെങ്കിലും യോജിപ്പില്‍ എത്തിച്ചേരാന്‍ കഴിഞ്ഞതായി എനിക്കു തോന്നുന്നില്ല.എങ്കിലും നമുക്ക് രണ്ടോ മൂന്നോ വട്ടം കൂടി സംഭാഷണം നടത്താം.നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന് അതുകഴിഞ്ഞ് തീരുമാനിക്കാം.”1879 ല്‍ ജനിച്ച് 1973 ല്‍ മരിച്ച പെരിയാര്‍, മാനവികവാദിയായ യുക്തിവാദിയും സാമൂഹ്യപ്രവര്‍ത്തകനുമായിരുന്നു.അദ്ദേഹം മുന്‍‌കൈ എടുത്ത് സ്ഥാപിച്ച ദ്രാവിഡ കഴകവും സ്വയം മരിയാദൈ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുമൊക്കെ അടിസ്ഥാന ജനവിഭാഗത്തിന്റെ ഉന്നമനം ലക്ഷ്യം വെച്ച് രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ആദ്യകാല മുന്നേറ്റങ്ങളില്‍ പ്രഥമ സ്ഥാനത്തു നില്‍ക്കുന്നു.
            പെരിയാറുടെ തീ പാറുന്ന , പുരോഗമനോന്മുഖമായ ധിഷണയുടെ പ്രഹരശേഷി പ്രസരിക്കുന്ന ആ സംഭാഷണങ്ങള്‍ കൈനകരി വിക്രമന്‍ മലയാളത്തിലേക്ക് പരിഭാഷപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പ്രസ്തുത സംഭാഷണത്തില്‍ നിന്നുള്ള ചില ഭാഗങ്ങള്‍ നോക്കുക.
പെരിയോര്‍ :- ഹിന്ദു മതം ഉള്ളിടത്തോളം കാലം ജാതി ചിന്ത ഇല്ലാതാവുകയില്ല.
ഗാന്ധി :- ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ സഹായം കൊണ്ടു മാത്രമേ ജാതി ഇല്ലാതാകൂ
പെരിയാര്‍ :- എങ്കില്‍  മത പിന്തുണയോടെ നടപ്പാക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണ ശൂദ്ര വിവേചനത്തിന് എന്തു സംഭവിക്കും ?
ഗാന്ധി :- വര്‍ഗ്ഗവിഭജനത്തെ ഹിന്ദുമതം പിന്തുണക്കുന്നില്ലെന്ന് താങ്കളല്ലേ ഇപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് ?
പെരിയാര്‍ :- ഹിന്ദു മതം എന്നൊരു മതമേയില്ല എന്നാണ് ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്.അതിനാല്‍ ശ്രേഷ്ഠ നീച ജാതികളായി സമൂഹത്തെ ശിഥിലമാക്കുന്ന വിഭജനത്തിന് പിന്തുണയില്ല.ഹിന്ദു എന്ന പേരിലൊരു മതമുണ്ടെന്ന് നാം അംഗീകരിച്ചാല്‍ ആ മതത്തിന്റെ പേരില്‍ ഉയര്‍ത്തുന്ന അവകാശവാദങ്ങളേയും നാം പരിശോധിക്കേണ്ടിവരും.
ഗാന്ധി :- മതത്തെ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് അതിന്റെ ചില തത്വങ്ങളെ പിന്തുണക്കാനുള്ള നയങ്ങളും നമുക്ക് രൂപീകരിക്കാമല്ലോ?

പെരിയാര്‍ :- അത് നടപ്പില്ല.നമ്മള്‍  സ്വയം മതം സ്വീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞ്, മതവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഗതികളില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം വരുത്തുവാന്‍ നമുക്ക് കഴിയുകയില്ല.
....................................................
ഹിന്ദുമതത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ തുടങ്ങുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞ പെരിയാരോട് ഞാനതു പ്രയോഗത്തില്‍ കാണിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന ഗാന്ധിയുടെ മറുപടിക്ക് പെരിയോര്‍ ഇങ്ങനെ പ്രതികരിച്ചു
പെരിയാര്‍ :- സംഭവിച്ചതായി തോന്നിപ്പോകുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ യഥാര്‍ത്ഥ മാറ്റങ്ങളല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.നിങ്ങളുടെ സ്വാധീന ശക്തിയും നിങ്ങളുടെ നന്മയും ഉപയോഗപ്പെടുത്താനാഗ്രഹമുള്ളതുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങള്‍ നിര്‍‌ദ്ദേശിക്കുന്ന പരിഷ്കാരങ്ങള്‍ ആളുകള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നതായി ഭാവിക്കുന്നത്.നിങ്ങള്‍ അവരുടെ വാക്കുകള്‍ വിശ്വാസത്തിലെടുക്കുകയും ചെയ്തു.
            ജാതി ചിന്തയെ ഹിന്ദുമതത്തില്‍ നിന്നും ഉച്ചാടനം ചെയ്യാന്‍  കഴിയുന്ന ഒന്നല്ലെന്ന് ശക്തമായി സ്ഥാപിച്ചെടുക്കുന്ന ഈ സംഭാഷണം , ജാതി തന്നെയാണ് ഹിന്ദുയിസം എന്നു കൂടി കടന്നു പറയുന്നുമുണ്ട്.ഗാന്ധിയെ പലപ്പോഴും കഠിനാമായി നിഷേധിക്കുന്ന പെരിയോരുടെ നിലപാടുകള്‍ ഏതുകാലത്തേക്കും കരുതിവെക്കേണ്ട ഒന്നാണെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.