Tuesday, November 21, 2017

#ദിനസരികള്‍ 223


മുന്നാക്കത്തിലെ പിന്നാക്കക്കാര്ക്ക് കേരളസര്ക്കാര്സംവരണമേര്‍‌പ്പെടുത്തിയത് ബുദ്ധിജീവികള്ക്ക് ചര്ച്ച ചെയ്ത് രസിക്കുവാനുള്ള ഒരു വിഷയമായി പരിണമിച്ചിരിക്കുകയാണല്ലോ. നമുക്കു ചുറ്റുമുള്ള വിവിധങ്ങളായ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചാല്ലഭിക്കുമെന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ, സംവരണത്തിനെതിരെ നിലപാടെടുക്കുന്നവര്മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന വാദഗതികളെക്കുറിച്ചൊന്നും ഞാനിവിടെ ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നില്ല.പക്ഷേ മുന്നാക്കത്തിലെ പിന്നാക്ക സംവരണവിരുദ്ധരോട് നിങ്ങള്ആര്ക്കാണ് കഴിഞ്ഞ തവണ വോട്ടു രേഖപ്പെടുത്തിയത് എന്ന് ചോദിക്കാതെ വയ്യ എന്ന സാഹചര്യം സംജാതമായിരിക്കുന്നു. ബുദ്ധിജീവികളോട് ഇത്തരമൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കേണ്ടി വന്നതില്ഖേദമുണ്ടെങ്കിലും ഇടതുപക്ഷത്തിനെതിരെ ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്ന ആക്ഷേപങ്ങള്വേദനയുണ്ടാക്കുന്നതും വസ്തുതാവിരുദ്ധവുമാണ് എന്നതിനാല്നിര്ബന്ധിതനായിരിക്കുന്നു .

ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പ്രകടന പത്രികയില്മുന്നാക്കത്തിലെ സംവരണത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത് നോക്കുക :- ഒരോ സമുദായത്തിനും അര്ഹതപ്പെട്ട സംവരണാനുകൂല്യം മുഴുവന്അവര്ക്ക് തന്നെ കിട്ടുമെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തേണ്ടതാണ്. മുന്നോക്ക സമുദായങ്ങളിലെ പാവപ്പെട്ടവര്ക്ക് 10 ശതമാനം സംവരണം ഏര്പ്പെടുത്തുകയും വേണം. ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളും നടപ്പില്വരാന്ഉചിതമായ ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി ആവശ്യമാണ്. ഇത്തരമൊരു ഭരണഘടനാ ഭേദഗതി നടപ്പില്വരുത്തുവാന്എല്ഡിഎഫ് പരിശ്രമിക്കുന്നതായിരിക്കും. നിലപാട് ചര്ച്ചകള്ക്കായി ജനങ്ങളുടെ മുന്നില്വെക്കുകയും അവര്അത് അംഗീകരിക്കുകയും ചെയ്തതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഇടതുപക്ഷം അധികാരത്തില്വന്നത്. അപ്പോള്പ്പിന്നെ ജനങ്ങള്ക്കു കൊടുത്ത വാക്കുപാലിക്കുന്നതിന് സര്ക്കാര്പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമല്ലേ ? അങ്ങനെയാണെങ്കില്അതുനടപ്പിലാക്കുമ്പോള്എന്തിനാണ് അനാവശ്യമായ ബഹളങ്ങള്സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്?

ഇവിടെയാണ് ഞാന്ആദ്യം ചോദിച്ച നിങ്ങള്ആര്ക്കാണ് വോട്ടു ചെയ്തത് എന്ന ചോദ്യത്തിന്റെ പ്രസക്തി. ഇടതുപക്ഷത്തിനാണെങ്കില്, ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നിലപാടിന് കൂടിയാണ് നിങ്ങള്വോട്ടു ചെയ്തത്. അത് നടപ്പിലാക്കാന്അവരെ നിങ്ങളാണ് ചുമതലപ്പെടുത്തിയത്. ഇടതുപക്ഷത്തിന് അല്ലെങ്കില്അത്തരക്കാര്ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. ഈ വിഷയം ജനങ്ങളുടെ മുന്നില്പരസ്യമായി ഉന്നയിച്ച് ചര്ച്ച ചെയ്തതാണ്. ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും അനുകൂലിച്ചതുമാണ്.അത് നടപ്പിലാക്കുക എന്നത് ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ ബാധ്യതയാണെന്ന് നിങ്ങള്മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അഭ്യര്ത്ഥിക്കട്ടെ.

ഇടതുപക്ഷമാണെന്ന് അഭിനയിക്കുകയും വലതുപക്ഷത്തിന്റെ വക്കാലത്തു സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരോട് ഒന്നും പറയാനില്ല.ഇതൊഴിച്ച് ബാക്കിയുള്ളതിനാണ് വോട്ടു ചെയ്തത് എന്നു മറുപടി പറയുന്ന മിടുക്കരുമുണ്ടാകാം.(അവസരവാദത്തിന് ചെവി കൊടുക്കാന്സമയമില്ല എന്നതാണ് സത്യം.) അവരുടെ verbal diarrhoea ഇവിടെയൊക്കെ പാറിനടക്കുവാന്അനുവദിക്കുകയും നാം സഹിക്കുകയും ചെയ്യുക. അല്ലാതെന്തു വഴി ?


Monday, November 20, 2017

ദിനസരികൾ 222


പ്രസിദ്ധ ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ എന്‍ എ നസീറിന്റെ ‘കാടെഴുത്തുകളെ’ സമാഹരിച്ച പുസ്തകമാണ് “കാടിനെ ചെന്നു തൊടുമ്പോള്‍“.കാടുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുഭവങ്ങള്‍ വായനക്കാരനെ ഏറെ വിസ്മയിപ്പിക്കുകയും ആഹ്ലാദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.തനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒന്നിനെ , പതുക്കെ തൊട്ടും തലോടിയും അറിയുന്ന പോലെയാണ് അദ്ദേഹം കാടിനെ നമുക്കായി പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത്. നോക്കുക ” വരാന്തയിലിരുന്നാല്‍ അകന്നുമാറി മുളങ്കാടുകള്‍ കാണാം.കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ട് അവയുടെ ഹരിത വര്‍ണത്തിനുമേല്‍ വേനലിന്റെ ഇടപെടല്‍ ഓരോ നിമിഷവും തിരിച്ചറിയാനാകും.മുളയിലകളുടെ പച്ച നിറത്തോടൊപ്പം മഞ്ഞ നിറവും കൂട്ടു പിടിച്ച ആദ്യദിനങ്ങളില്‍ , പിന്നെപ്പിന്നെ മഞ്ഞ നിറം മാത്രമായി.രണ്ടു നാളുകള്‍ കൊണ്ടത് സ്വര്‍ണനിറമായിക്കഴിഞ്ഞു.ഇനിയത് കത്തിത്തിളങ്ങും.പിന്നെ മങ്ങിത്തുടങ്ങും.അ പ്പോഴേക്കും ഏതാണ് വെള്ളിനിറത്തോട് അടുക്കും.അപ്പോള്‍ വേനല്‍ കാറ്റിനോട് മന്ത്രിക്കും ‘എന്റെ പ്രണയിനിയെ പോയൊന്ന് തൊടു ‘
 എത്ര സൂക്ഷ്മമായ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍.ഭദ്രമായ ഭാഷ.ഇലക്കും പൂവിനും കായ്ക്കുമുണ്ടാകുന്ന ഓരോ മാറ്റങ്ങളേയും ഗ്രഹിക്കാനുള്ള അസാമാന്യമായ കഴിവ്.കാടില്‍ കാടാകണം എന്നാണ് കാടുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നവര്‍ പറയാറുള്ളത്. അതായത് നാം കാട്ടിലുണ്ടെന്ന് കാട് അറിയരുത്. അത്രമാത്രം സൌമ്യമായി ഇടകലര്‍ന്ന് ഇഴുകിച്ചേര്‍ന്ന് മാത്രമേ കാട്ടിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാന്‍ പാടുള്ളു.നസീറിനെ എഴുത്തിനോടൊപ്പം നടക്കുമ്പോള്‍  നാം ഒരു കാടിന്റെ അകത്തളങ്ങളെ അതിന്റെ സൌമ്യവും ദീപ്തവുമായ ജൈവപരിസരങ്ങളെ നേരിട്ട് ആസ്വദിക്കുന്ന അനുഭവമാണ് സിദ്ധിക്കുക.കാടിന്റെ ആത്മാവിനെ തൊട്ടറിഞ്ഞ ഒരാള്‍ക്കുമാത്രമേ നമ്മെ ഇങ്ങനെ ആനന്ദിപ്പിക്കാനാകൂ എന്നിടത്താണ് നാം നസീറിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതല്‍ അത്ഭുതപ്പെടുക.
 പ്രകൃതിയെ നസീര്‍ അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന രീതി , നിങ്ങള്‍ വായിച്ച ഏതൊരു കവിതയെക്കാള്‍ ആഴത്തിലാണ്.കാരണം നസീര്‍ എഴുതുമ്പോള്‍ കാടുമായി അഭേദ്യമായ ബന്ധം പുലര്‍ത്തുകയാണ്. അഥവാ നസീര്‍ തന്നെ കാടായി തന്റെ കഥ പറയുകയാണ് എന്നാണ് നമുക്കു തോന്നുക.വേരുകള്‍ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നവര്‍ എന്ന ലേഖനം നോക്കുക.” നെഞ്ചോടു അണച്ചു പിടിക്കുന്നപോലെ ആയിരിക്കാം ഭൂമി ഓരോ വൃക്ഷത്തേയും തന്നിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നത്.വേരുകളൊക്കെയും നാം കൊത്തിയകറ്റുമ്പോഴും ഭൂമി തുരന്ന് അവ പുറത്തിടുമ്പോഴും വീഴുന്നതിന് മുമ്പ് തൊട്ടുമുമ്പ് ആ വൃക്ഷം ദയനീയമായ ഒരു നില്പുണ്ട്.ഏതാനും നിമിഷത്തേക്കു മാത്രം.തന്റെ ചുറ്റും തന്നോടൊപ്പം വളര്‍ന്നു വന്ന കൂട്ടുകാരെയെല്ലാം അവസാനമായി ഒരു നോക്കു കാണുന്നതിന്.പിന്നീട് ഒടുവിലെ വേരും അറ്റ് ആര്‍ത്തലച്ച് അത് മണ്ണിലേക്ക് പതിക്കുന്നു “ എന്നു വായിക്കുമ്പോള്‍ നിങ്ങളുടെ നട്ടെല്ലിനെത്തൊട്ട് ഒരു നടുക്കം പാഞ്ഞു പോകുന്നതായി തോന്നുന്നുവോ ? ഒരു നിമിഷം നിങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരില്‍ ആരുടയെങ്കിലും വിയോഗത്തിലെന്നപോലെ മനസ്സൊന്ന് പിടഞ്ഞുവോ? വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ സഹ്യന്റെ മകന്‍ വായിച്ചു നിറുത്തുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഏകാന്തത അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടോ ? എങ്കില്‍ ഭയപ്പെടേണ്ട. നിങ്ങളില്‍ ഇപ്പോഴും ഒരു മനുഷ്യന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കുക. ഈ മനുഷ്യനെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള പ്രയത്നങ്ങളാണ് നസീറിനെപ്പോലെയുള്ളവര്‍ ഇവിടെ നടത്തുന്നത്. നാം ആവോളം പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുക.

Sunday, November 19, 2017

ദിനസരികള്‍ 221


മാറാലകള്‍. തൂത്തും തുടച്ചും നീക്കം ചെയ്യേണ്ടവ.അല്ലെങ്കില്‍ അവ നമ്മുടെ ഇടങ്ങളെ പൊതിയാന്‍ തുടങ്ങും, പുല്ലുകളെപ്പോലെ.പടര്‍ന്നു പിടിക്കുന്നത് അത്ര വേഗത്തിലായിരിക്കും.നമ്മുടെ മുറികളിലെ മൂലകളില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലേ ? ഉണ്ട്. നിങ്ങള്‍ കാണാത്തതുകൊണ്ടാണ്.എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങളതു കാണാത്തത് ? അതുമാത്രമോ? മറ്റു പലതും കാണുന്നില്ലല്ലോ? ജീവിക്കുവാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണോ ? ആവട്ടെ.അതും വേണ്ടതുതന്നെ.എന്നാലും ഒരു ദിവസം ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇളവു കിട്ടാറില്ലേ ? ഇല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട. മാറാലകള്‍ വരട്ടെ , ആരെങ്കിലുമൊക്കെ തുത്തൂതുടച്ചിടാന്‍ വന്നുകൊള്ളുമെന്നാണോ? വന്നാല്‍ നല്ലതുതന്നെ. പക്ഷേ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുകയെന്നത് ഒരു ശീലമാക്കിയിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് , ആര് ആര്‍ക്കു വേണ്ടി വരും? വരും.വരട്ടെ. നമുക്ക് കാത്തിരിക്കുവാന്‍ ഒരു രക്ഷകന്‍ വേണമല്ലോ? തൂടച്ചു വൃത്തിയാക്കി നമ്മെ രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ ഒരു രക്ഷകന്‍ വരും.കാത്തിരിക്കുക.

            രക്ഷകനെ കാത്തിരിക്കാതെ മാറാലകളെ തൂത്തെറിയാന്‍ ആളുകള്‍ തുനിഞ്ഞിറങ്ങിയ ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അത് വിഡ്ഢികളുടെ കാലമായിരുന്നവെന്ന് പരിഹസിക്കരുത്. അവര്‍ക്കുമുണ്ടായിരുന്നു ജീവിക്കുവാനുള്ള തത്രപ്പാടുകള്‍ ! അവര്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു സ്വന്തം ജീവിതത്തിനു ചുറ്റും വട്ടം ചുറ്റുന്ന കുറച്ചുസ്വപ്നങ്ങള്‍ ! അതെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് മുന്നിട്ടിറങ്ങിയവരാണ് നമുക്കു മുന്നേ നമ്മുടെ വഴികളില്‍ നിന്ന് മാറാലകളെ തുടച്ചുമാറ്റിയത്. ആ യത്നത്തില്‍ എത്രയെത്ര പേര്‍ക്ക് സ്വന്തം ജീവന്‍ തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്നത് നിങ്ങള്‍ മറന്നുവോ? രക്തം തളം കെട്ടി നിന്ന കളങ്ങളിലേക്ക് പൊരുതിവീണവരെ നിങ്ങള്‍ മറന്നുവോ ? മറന്നുവെങ്കില്‍ നിങ്ങളെ ഞാനത് ഓര്‍മിപ്പിക്കട്ടെയോ?നോക്കുക

            നീ ചവിട്ടും മണല്‍ത്തരിക്കുള്ളില്‍
            ഞാന്‍ ശ്വസിക്കും കുളിര്‍കാറ്റിനുള്ളില്‍
            മര്‍ത്യരക്തം കലര്‍ന്നിരിക്കുന്നു
മര്‍ത്യ രക്തം നിനവുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ - അതൊരു കാലമായിരുന്നു. ഒരു വല്ലാത്ത കാലം.ഇരുണ്ട കാലം. കേള്‍ക്കുക

പണ്ടു പൂക്കള്‍ വിരിയാത്ത കാലം
പണ്ടു സ്വപ്നങ്ങള്‍ നീറുന്ന കാലം
സ്വര്‍ഗ്ഗശില്പ സമര്‍ത്ഥമാം മര്‍ത്യ
സര്‍ഗ്ഗ ശക്തി തകരുന്ന കാലം
ഭീകരങ്ങള്‍ നിശീഥങ്ങളെങ്ങും
മൂകതയെപ്പൊതിയുന്ന കാലം
കൊയ്ത്തുപാടങ്ങള്‍ മാറത്തു തീയ്യും
പൊത്തി വെച്ചു മയങ്ങുന്ന കാലം
എങ്ങുമെങ്ങും മനുഷ്യന്‍ വരുമ്പോള്‍
ചങ്ങലകള്‍ കിലുങ്ങുന്ന കാലം
വാ തുറന്നാല്‍ കിരീടങ്ങള്‍ കൈയ്യില്‍
വാളുമായ് വന്നലറുന്ന കാലം
നല്ല നാടിനായ ജീവിതം ഹോമി
ച്ചല്ലല്‍ തിന്ന പടകൂടീരങ്ങള്‍
അന്നു ചിന്തിയ ജീവിത രക്തം
ഓര്‍ത്തു പോകുന്നു ഞാനാച്ചരിത്രം
തീര്‍ത്ത രക്ത തടങ്ങളെപ്പറ്റി


എങ്ങും മാറാല മൂടിയ അക്കാലം മടങ്ങി വന്നിരിക്കുന്നു. തണലുകളില്‍ നിന്ന് നട്ടുച്ചയുടെ പൊള്ളുന്ന തീയിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ നേരമായിരിക്കുന്നു. വിശ്രമത്തിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പോയകാലത്ത് അപരര്‍ക്കായി ജീവിച്ച മനുഷ്യര്‍ നടത്തിയ പോരാട്ടങ്ങളുടെ ഫലമായി  നേടിയെടുത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വിസ്തൃതിയില്‍ അഭിരമിച്ച് രസംകൊള്ളേണ്ട സമയം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.മണ്ണില്‍ ചവിട്ടി നിന്നുകൊണ്ട് മാറാലകളെ തൂത്തുമാറ്റേണ്ട സമയം സമാഗതമായിരിക്കുന്നു.       

Saturday, November 18, 2017

#ദിനസരികള്‍ 220


 (ഒരു കവിത. ഏതോ ഒരു അവിശുദ്ധ നിമിഷത്തില്‍ എഴുതിപ്പോയതാണ്. ക്ഷമിക്കുക. ഇന്നിതാകട്ടെ കാഴ്ച )

നീ മറക്കുകീ ദീനസ്വരങ്ങള്‍ ! നിന്‍
യാനപാത്രമൊരുക്കി വെച്ചീലയോ?
പോവുക ! ദീര്‍ഘദീര്‍ഘങ്ങളാം നിന്റെ
പാതകള്‍ നിത്യസൌഖ്യങ്ങളാകുക !

ഞാനിറങ്ങുവതെങ്ങനെയിപ്പഴം
കൂടുവിട്ടു നിരത്തിലേ?,ക്കോര്‍മ്മകള്‍
തീയ്യുകാഞ്ഞിരിക്കുന്ന മച്ചുകള്‍
തീയ്യുകേറും വരെ  ? കാത്തിരിക്കുക

നിന്റെയമ്മയുണ്ടപ്പുറമൊറ്റയാ
യന്തിയായാല്‍ തിരി കാത്തിരിപ്പവള്‍
എന്റെ ജീവനേ ! ഞാനുള്ളിടംവരെ
നിന്റെയമ്മയെക്കാത്തുപോകണ്ടയോ?

ഓര്‍മ്മയാണെനിക്കെല്ലാം! മറക്കുവാ
നാവതില്ലതു വീഴ്ചയാണെങ്കിലും.


അച്ഛനോര്‍മ്മയാ,ണീത്തൊടിത്തുണ്ടിലെ
യൊച്ചയാ, ണമ്മയാക്കിണറ്റിങ്കലെ
കപ്പിയില്‍ കയറൂരുന്ന ശബ്ദമാണ ,
പ്പുറത്തൊരു പ്രാക്കാണു മുത്തശ്ശി.
പിച്ചവെച്ചൊരിച്ചെമ്പകമുറ്റത്തെ
ക്കൊച്ചു വീഴ്ചകള്‍ , പിത്തലാട്ടങ്ങ,ളാ
മച്ചിലോടിയൊളിക്കല്‍, മടുക്കുമ്പോ
ളൊട്ടുമാവിന്‍ തണലണത്തണഞ്ഞു മ
ണ്ണപ്പമുണ്ടാക്കിത്തിന്നും കളിമ്പങ്ങള്‍ !

ഒക്കെയുംവെറുമോര്‍മ്മകളെങ്കിലും
വിട്ടെറിഞ്ഞങ്ങിറവേ , മക്കളേ
കൂര്‍ത്തു നില്ക്കും മുനകളാലാത്മാവില്‍
ക്കോര്‍ത്തുതുക്കിപ്പിടിക്കുന്നിതച്ഛനെ !

ആകയാലുണ്ണീ യാത്ര ! നീപോകുകീ
യോര്‍മതന്നില്‍ത്തടഞ്ഞു വീഴൊല്ല ,നിന്‍
പാതയുണ്ടു വിളിക്കു ,ന്നി തച്ഛനാ
മോര്‍മ്മയൊന്നിവിടൊന്നിരിക്കട്ടെയോ ?

നീ മറക്കുകീ ദീനസ്വരങ്ങള്‍ ! നിന്‍
യാനപാത്രമൊരുക്കി വെച്ചീലയോ?
പോവുക ! ദീര്‍ഘദീര്‍ഘങ്ങളാം നിന്റെ
പാതകള്‍ നിത്യസൌഖ്യങ്ങളാകുക 

Friday, November 17, 2017

#ദിനസരികള്‍ 219



പ്രൊഫസര്‍ കെ പി ശങ്കരന്റെ കവിതാഹൃദയം എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ അവസാന പുറവും വായിച്ച് മടക്കിവെക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നത് ശ്രീ ജി എന്‍ പിള്ള എഴുതിയ പ്രതിഭ ( ജി എന്‍ പിള്ളയുടെ പ്രബന്ധങ്ങള്‍ ) എന്ന ലേഖനത്തില്‍ ഉന്നയിക്കുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളാണ് നാം ഒരു കവിത  വായിക്കുന്നു.ആഹ്ലാദിക്കുന്നു.അസാധാരണവും അപൂര്‍വ്വവുമായ അത്തരം സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ അറിയാതെ തന്നെ നമ്മള്‍ കവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു പോകുന്നു.ആരാണീ കവി ? എന്താണ് അയാളുടെ ശക്തി ?ഏതമോഘമായ സാധനയുടെ ഫലമായിട്ടാണ് ആ മനസ്സില്‍ നിന്ന് താരാകദംബങ്ങള്‍ കണക്കെ പ്രകാശധാര വര്‍ഷിച്ചുകൊണ്ട് വാക്കുകള്‍ പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നത്?എങ്ങനെയാണ് കവി എന്ന വിചിത്ര ജീവി തനിക്കുവേണ്ട ഉപകരണങ്ങ‍ള്‍ സമ്പാദിച്ചെടുക്കുന്നത്?” ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് കവിതയെ മുന്നില്‍ നിറുത്തി നടത്തിയ അന്വേഷണത്തിന്റെ ഫലമാണ് കവിതാഹൃദയം എന്ന പുസ്തകം.
            എന്താണ് കവിത എന്ന ചോദ്യത്തിന് നാളിതുവരെ കൃത്യമായും ഇന്നതാണ് കവിത എന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു നിര്‍വചനവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല.ഇനിയൊട്ട് ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതുകയും വയ്യ.കവിതയെ ഓരോരോ വ്യക്തികളും അനുഭവിക്കുന്ന തലത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് അതാതു വ്യക്തികളുടേതായ നിര്‍വചനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം.അവയൊന്നും സമഗ്രമാകുകയില്ലെന്നു മാത്രം.കവിത വ്യക്തികളിലുണ്ടാക്കുന്ന അനുരണനങ്ങളുടെ ഏറ്റക്കുറച്ചിലുകള്‍ അത്രമാത്രം വൈയക്തികമായിരിക്കുമ്പോഴും പ്രത്യക്ഷവും പ്രമാണബദ്ധവുമായ ഒരറ്റവും അനുമേയവും അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരളവോളം അപ്രാപ്യവുമായ മറ്റൊരറ്റവുമുണ്ടെന്ന് ഗ്രന്ഥകര്‍ത്താവ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.എന്നുവെച്ചാല്‍ ഒരറ്റം ഇഹലോകത്തും മറ്റൊരറ്റം ആത്മീയ ലോകത്തുമാണ് എന്നുതന്നെയാണ്.അങ്ങനെ നിന്നുകൊണ്ട് ആശയം കവിതയാവുന്നതെങ്ങനെയെന്ന ചര്‍ച്ചയിലാണ് പുസ്തകം സമാരംഭിക്കുന്നത്.
            ആശയങ്ങളിലാണല്ലോ കവിത നിലയുറപ്പിക്കുന്നത്. ഏതാശയവും കവിതാരചനക്ക് ഉപയോഗിക്കാവുന്നതുമാണ്. പക്ഷേ കവിതാവത്കരണം നടക്കണമെന്ന് മാത്രം. കവിത ഉണ്ടെങ്കില്‍ അത് ആവിഷ്കരിക്കുന്ന രൂപത്തിന് ഗദ്യമോ പദ്യമോ ആവട്ടെ - പ്രത്യേകിച്ചും പ്രാധാന്യമൊന്നുമില്ല.കെ പി ശങ്കരന്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ കവിത നോക്കുക
            കറുത്ത വാവിന്‍ കൊമ്പത്ത് ,
            കറുത്ത കാക്കകള്‍ കൂടുന്നു
            വെളുത്ത വാവിന്‍ കൊമ്പത്ത്
            വെളുത്ത പ്രാവുകള്‍ കൂടുന്നു
            കറുത്ത കാക്കകള്‍, വെളുത്ത പ്രാവുകള്‍
            ഒന്നായ് കൂടുവതെന്നാവോ! – ഇക്കവിതയെ വായിച്ചെടുക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ യുക്തിബോധത്തില്‍ നിന്നാണെങ്കില്‍ നിങ്ങളുടെ വായന ഒന്നാമത്തെ വരിക്കപ്പുറം പോകില്ല.കറുത്ത വാവിനെവിടെയാണ് കൊമ്പ് എന്ന ചോദ്യത്തോടെ ഈ കവിത മരിക്കും. എന്നാല്‍ അതിനുമപ്പുറം ആ കവിത മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന ആശയലോകത്തെ അനുധാവനം ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍‌ നിങ്ങളെ സ്തബ്ദനാക്കാന്‍ ഈ ആറു വരി ധാരാളം മതിയാകുമെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ആശയത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം സുവ്യക്തമാകുകയില്ലേ ?
            ഭാഷ പൂത്തും വികാരം തളിര്‍ത്തും
            ഭാവനക്കു പുളകം കിളിര്‍ത്തും
            ചോരയില്‍‌ച്ചേര്‍ന്നലിഞ്ഞു പോം ഗാന
            ധാരകളേ എന്ന് കവിതയെ അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്ന കവി , എന്തായിരിക്കണം കവിത എന്നതിനെക്കുറിച്ചൊരു ധാരണ പകരുന്നുണ്ട്. ഭാഷയുടെ പൂക്കല്‍, വികാരത്തിന്റെ തളിര്‍ക്കല്‍ , ഭാവനയുടെ  കിളിര്‍ക്കല്‍ ഇതിനൊക്കെ അപ്പുറത്ത് ചോരയില്‍‌ച്ചേര്‍ന്നലിയല്‍ - ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്ന ഓരോന്നിനും സവിശേഷമായ ഓരോ ധര്‍മ്മങ്ങളെ നിര്‍വഹിക്കാനുണ്ട്. അത് കാവ്യലോകത്തിലേക്കുള്ള രഹസ്യ വഴികളെ തുറന്നിടുന്നു.വിഷത്തെ അമൃതാക്കുന്ന മാന്ത്രികവിദ്യ മാത്രമല്ല കവിതയെന്നും വിഷവും കൂടി ഉള്‍‌പ്പെടുന്നതാണ് കവിതയെന്നും കാണാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.കാരണം ജനനം മാത്രമല്ല , മരണം കൂടിയുണ്ടെങ്കിലേ ജീവിതം അര്‍ത്ഥവത്താകുകയുള്ളു എന്ന കാര്യത്തില്‍ തര്‍ക്കത്തിന് സാധ്യതയില്ല.ഇവ രണ്ടിനേയും സമഞ്ജസമായി സമന്വയിക്കുവാനുള്ള കഴിവിനെ നമുക്ക് കവിത്വം എന്ന് അഭിസംബോധന ചെയ്യുക.
            എങ്ങനെ കവിത രചിക്കാം എന്ന് പ്രതിപാദിക്കുന്ന ഒരധ്യായമുണ്ട് ഈ പുസ്തകത്തില്‍.എഴുതുന്നത് ഹൃദയത്തിന്റെ മുനകൊണ്ടാകണം എന്ന പ്രസ്ഥാവനയെ തെളിയിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ ഉദാഹരണങ്ങളെ സമര്‍ത്ഥമായി ഈ അധ്യായത്തില്‍ വിന്യസിച്ചിട്ടുണ്ട്.വികാരങ്ങളേയും വികാരങ്ങളേയും സ്വാംശീകരിക്കുകയും തനിക്കു മാത്രമായി വേറിട്ടെന്തെങ്കിലും പറയുവാനുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം പറയുകയും ചെയ്യുക എന്ന ശീലം അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഹൃദയത്തിന്റെ മുനകൊണ്ടെഴുതുക എന്ന ഉപദേശത്തിന് അര്‍ത്ഥവ്യാപ്തി ഏറെയുണ്ട്.കൃത്രിമവളം കൊണ്ട് കനി വേഗം വിളയിക്കുക.വിളഞ്ഞ കനി പുകവെച്ച് അതിലും വേഗം പഴുപ്പിക്കുകഅത് കവിതയുടെ വഴിയല്ല. കവി എന്നു ഇന്ന് താല്കാലികമായി വിളിക്കപ്പെട്ടാലും അവന്‍ നാളെ സൂര്യോദയം കാണാനുണ്ടാവില്ല എന്നതാണ് ചരിത്രം.
            ഭാഷയെക്കുറിച്ച് സുവ്യക്തമായ ഒരു നിലപാട് ഈ പുസ്തകം മുന്നോട്ടു വെക്കുന്നുണ്ട്. നോക്കുക കവിത എഴുതുവാനും വായിക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ ആദ്യമായി സാധകം നേടേണ്ടത് ഭാഷയിലാണ്.ഭാഷയുടെ സൂക്ഷ്മതകള്‍ എത്ര സിദ്ധി വരുത്തിയാലും ഏറുകയില്ല എന്നതാകുന്നു നേര്.എന്തെന്നാല്‍ സഫലമായ ഭാഷയിലൂടെ വേണമല്ലോ കവിതക്ക് ഏതാശയവും സാക്ഷാത്കരിക്കാന്‍.ഭാഷ അതിന്റെ പാകം പാളാതെ , ലക്ഷ്യം പാഴാവാതെ വശപ്പെട്ടു കിട്ടുക എന്നതുതന്നെ കവിതാ രചനയില്‍ കൈവരേണ്ട പ്രാഥമികമായ പരിശീലനംസമകാലിക കവികള്‍ മനസ്സിരുത്തി വായിക്കേണ്ട ഒരു ഉപദേശമാണിത്.ആ ഉപദേശത്തിന്റെ ഗൌരവം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍ വൈലോപ്പിള്ളി            
            നീ തൊഴിലാളി , യെന്‍ കുടിക്കാരന്‍
            പാതിരാവിന്‍ തെരുവില്‍ നിന്നെത്തി  എന്നെഴുതുന്നതിന്റേയും ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട് , നിന്റെ ചൂരലിന്‍ നീലപ്പാടുകള്‍ തിണര്‍ത്തതാണെന്റെ കൈപ്പടയിന്നും എന്നെഴുതുന്നതിന്റേയും പ്രാധാന്യമെന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക തന്നെ വേണം.ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരധ്യായമാണ് ഭാഷയുടെ സ്വത്വം , ശുദ്ധി.
            കവിതയെ നെഞ്ചേറ്റുകയും ലാളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ആഴത്തിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലാന്‍ ഈ പുസ്തകം സഹായിക്കുമെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.ആശയങ്ങളെ ആവിഷ്കരിക്കുകയും അത് അനുവാചകനെക്കൊണ്ട് അനുഭവിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന വലിയ വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുക്കുന്ന എഴുത്തുകാരന് വിശ്വസിച്ച് കൈയ്യിലെടുക്കാവുന്ന ഈ പുസ്തകം , കേരള ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്തിന്റെ സംഭാവനയാണ്.

Thursday, November 16, 2017

#ദിനസരികള്‍ 218



പി ജയരാജന്റെ സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയം എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ അവതാരികയില്‍ ശ്രീ പിണറായി വിജയന്‍ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു. :- “ആറെസ്സെസ്സിന്റെ  ഫാസിസ്റ്റ് കടന്നുകയറ്റങ്ങള്‍‌ക്കെതിരെ സി പി ഐ എം നടത്തിയ പ്രതിരോധം ഐതിഹാസികമാണ്.ആ പോരാട്ടത്തില്‍ അനേകം കമ്യൂണിസ്റ്റുകള്‍ക്ക് ജീവന്‍  നഷ്ടപ്പെട്ടു.പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകര്‍ കഠിനമായ യാതനകളനുഭവിച്ചു.ആസുത്രിതമായ ആക്രമണത്തിനിരയായി മരണത്തിനരികെ വരെയെത്തി ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്ന സഖാവാണ് പി .ജയരാജന്‍ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ വര്‍ഗ്ഗീയത വെച്ച് മുതലെടുപ്പു നടത്തുന്ന ഛിദ്രശക്തികളുടെ പെരുമാറ്റരീതികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയാണ് പ്രസ്തുത പുസ്തകത്തിലൂടെ പി ജയരാജന്‍ ചെയ്യുന്നത്.
            പിണറായി വിജയന്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്ന മരണത്തിനരികെവരെയെത്തിയ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഇരയുടെ അനുഭവസാക്ഷ്യം എന്ന ആമുഖക്കുറിപ്പില്‍ ജയരാജന്‍ അനുസ്മരിക്കുന്നുണ്ട്.നിരവധി വെട്ടുകള്‍ക്കു ശേഷം മരിച്ചു എന്നുറപ്പാക്കി ശത്രുക്കള്‍ അദ്ദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയതാണ്. മരണത്തില്‍ നിന്നുമുള്ള ജയരാജന്റെ തിരിച്ചുവരവ് ഐതിഹാസികമായ ഇച്ഛാശക്തിയുടേയും പ്രതിരോധത്തിന്റേയും കൂടി കഥയാണ്.പതിമൂന്ന് മണിക്കൂറുകള്‍ നീണ്ട ശസ്ത്രക്രിയയിലൂടെ ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പതിനേഴോളം മുറിവുകള്‍ തുന്നിക്കെട്ടി.ജിവനു പകരമായി ഒരു ചെവിയുടെ കേള്‍വി ശക്തിയും വലതുകൈയ്യും കൊടുക്കേണ്ടിവന്നെങ്കിലും തക്കസമയത്തു ലഭിച്ച ചികിത്സയുടെ പിന്‍ബലത്തില്‍ മരണത്തെ പിന്മടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞുവെന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു.താന്‍ സ്വയം നേരിട്ട ഈ കെടുതിയുടെ കാഠിന്യത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ട് എന്താണ് ഫാസിസമെന്നും  അതെങ്ങനെയാണ് ജനങ്ങളുടെ ഇടയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതെന്നും ചിന്തിക്കുകയാണ് തുടര്‍ന്നു വരുന്ന ലേഖനങ്ങളിലൂടെ ജയരാജന്‍ ചെയ്യുന്നത്.
            ആര്‍ എസ്സ് എസ്സിന് ഫാസിസമായും നാസിസമായുമുള്ള ആത്മബന്ധം സുവിദിതമാണ്.ആറെസ്സെസ്സിന്റെ സ്ഥാപകനായ ഡോ. ഹെഡ്‌ഗേവരുടെ മുഖ്യഉപദേഷ്ടാവായ ബി എസ് മുന്‍‌ജെയുടെ ആരാധനാപാത്രമായിരുന്നു ഹിറ്റ്ലറും മുസോളിനിയുമെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു.1920 കളില്‍ തന്നെ ഇറ്റലിയിലും ജര്‍മനിയിലും നടക്കുന്ന ഫാസിസ്റ്റ് നാസിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് കേസരിയില്‍  വന്നിരുന്ന ലേഖനങ്ങളെ പുരസ്കരിച്ച് , ഇന്ത്യയിലെ ഹിന്ദു നവോത്ഥാനവാദികള്‍ക്ക് അവരുമായി ആത്മബന്ധമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പി ജയരാജന്‍ ആര്‍ എസ് എസ് ഫാസിസത്തിന്റെ തായ്‌വേരുകള്‍ എന്ന ലേഖനത്തില്‍ എഴുതുന്നുണ്ട്.കീഴടക്കാനാകാത്ത നേതൃത്വവും ആര്യ വംശജരുടെ അജയ്യതയും കാംക്ഷിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ രൂപം കൊടുത്ത നാസി ആശയസംഹിതകളുടെ  ചുവടുപിടിച്ചാണ് ഇന്ത്യയിലും ഹിന്ദുതീവ്രവാദത്തിന് വഴിമരുന്നിടുന്ന വാദമുഖങ്ങള്‍ക്ക് ആറെസ്സെസ്സ് പിന്നീട് രൂപം കൊടുത്തത്.ആവശ്യത്തിലേറെ വിത്തും വളവും സ്വരുക്കൂട്ടിയെടുക്കാന്‍ ഈ രണ്ടു ചിന്താധാരകളും ആറെസ്സെസ്സിനേയും അതിന്റെ നേതാക്കളേയും നന്നായി സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
        തീവ്രഹിന്ദുത്വത്തിന്റെ പ്രയോക്താക്കളായ ആറെസ്സെസ്സുകാര്‍ തങ്ങളുടെ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കിയതിന്റെ ഒരു നഖചിത്രമാണ് രക്തം തളം കെട്ടിയ ചവിട്ടു പടികള്‍ എന്ന രണ്ടാമത്തെ ലേഖനത്തിലുള്ളത്.സ്വതന്ത്ര്യാനന്തര ഭാരതത്തില്‍ ആദ്യമായി ആറെസ്സെസ്സിന്റെ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കിയത് നവഖാലിയിലായിരുന്നു.ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലിങ്ങളും തമ്മിലുണ്ടായ ആ കലാപത്തില്‍ ഏകദേശം അയ്യായിരത്തോളമാളുകള്‍ മൃതിയടഞ്ഞു.അവിടെ നിന്നിങ്ങോട്ട് ഹിന്ദുത്വവാദികള്‍ ആവിഷ്കരിച്ചു നടപ്പാക്കിയ കലാപങ്ങളുടെ ഒരു സംക്ഷിപ്തമായ വിവരണം തുടര്‍ന്ന് നല്കിയിട്ടുണ്ട്.ആര്‍ എസ് എസും സംഘപരിവാരങ്ങളും എവിടെയുണ്ടോ അവിടെ സമാധാനപരമായി ജീവിക്കുന്നവരുടെയിടയില്‍ കലാപവുമുണ്ടാകുമെന്ന് ഇന്ദിരാഗാന്ധിയെക്കൊണ്ട് പറയിച്ച 1970 ലെ ഭീവണ്ടി ലഹളയടക്കമുള്ള നിരവധി കലാപങ്ങള്‍ ഇവിടെ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്
            ഫാസിസത്തിന്റെ കേരളത്തിലെ ആസുരവഴികളെക്കുറിച്ചാണ് മൂന്നാം അധ്യായം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത്.സാമൂഹ്യപരിഷ്കരണ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും കമ്യൂണിസ്റ്റ് മുന്നേറ്റങ്ങളും കെട്ടിയ വേലി പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിച്ചെറിയാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.പുരോഗമന ആശയങ്ങളിലൂന്നിയ കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നിതാന്തമായ ജാഗ്രത ആറെസ്സെസ്സിനെ പ്രതിരോധിച്ചു നിന്നു.1960 ന് ശേഷം പ്രത്യക്ഷമായി വര്‍ഗ്ഗീയ ഹിന്ദുത്വത്തിലൂന്നിയ നിരവധി പരിപാടികള്‍ ആര്‍ എസ് എസ് സംഘടിപ്പിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി.മുസ്ലിംലീഗിന് ലഭിച്ച അധികാരത്തിന്റെ കണക്കുകള്‍ വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ഹിന്ദുക്കള്‍ അധികാരം അപ്രാപ്യമാണെന്നും അതില്‍ മാറ്റമുണ്ടാകാന്‍ ഹിന്ദുത്വം വളരണമെന്നുമുള്ള വാദമുയര്‍ത്തി പ്രവര്‍ത്തനം സംഘടിപ്പിച്ചു.മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷ ജില്ലയായ മലപ്പുറത്തിന്റെ രൂപീകരണം വര്‍ഗീയ ധ്രൂവീകരണത്തിന് ആക്കം കൂട്ടാനുപയോഗിച്ചു.ഇതിനായി സംഘപരിവാരസംഘടനകളുടെയെല്ലാം പ്രവര്‍ത്തപരിപാടികള്‍ പുനസംഘടിപ്പിച്ചു.1964 ല്‍ എ ബി വിപിയും 1966 ല്‍ വിശ്വഹിന്ദു പരിഷത്തും ക്ഷേത്ര സംരക്ഷണ സമിതിയും 1967 ല്‍ ബി എം എസും  പ്രവര്‍ത്തനമാരംഭിച്ചുസംഘപരിവാരം പതുക്കെപതുക്കെ കേരളത്തിന്റെ മണ്ണില്‍ വര്‍ഗ്ഗീയതയുടെ തണലില്‍ ചുവടുറപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതിനെ പി ജയരാജന്‍ വിവരിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.അക്രമത്തിലൂന്നിയ പ്രവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആറെസ്സെസ്സ് സംഘടിപ്പിച്ച നിരവധിയായ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഈ അധ്യായം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നു.
            സംഘപരിവാരം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുണ്ടാക്കുന്ന വിള്ളലുകളെക്കുറിച്ചും ആ വിള്ളലുകളുണ്ടാക്കുനുപയോഗിക്കുന്ന ഗൂഢതന്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ വരുന്ന അധ്യായങ്ങളില്‍ വിശദമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്.പരിവാരം കെട്ടി ഉയര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന നുണകളുടെ പെരുംകോട്ടയെ തച്ചുതകര്‍ക്കുവാനും , കേരളത്തിന്റെ മണ്ണില്‍ വര്‍ഗ്ഗീയത വേരു പിടിക്കാതിരിക്കാനുള്ള മുന്‍കരുതലുകളെടുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് വായനക്കാരനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനും ഈ പുസ്തകത്തിന് കഴിയുന്നുണ്ട്.എല്ലാ ദിക്കുകളും ഇരുണ്ടു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത് ഈ പുസ്തകം ഒരു ദിശാസൂചിയാണെന്ന് നിസംശയം പറയാം.